Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

LATER ZUL JE HET WEL BEGRIJPEN

Cassettebandjes.
Heeft u ze ook nog?
Jarenlang - ik denk wel meer dan 25! - lagen ze bij mij in een la.
En ineens... moesten ze daar uit.

Ik begon er laatst mee, op mijn vrije vrijdag. Ik haalde de laatste cassette-speler die nog in huis is tevoorschijn, trok die la met cassettes open en begon ze uit hun hoesjes te halen. Bij sommige viel daarbij de sticker eraf en dwarrelde op de grond. Glimlachend keek ik naar mijn middelbare schoolhandschrift. The Police. Phil Collins. Santana. Matt Bianco. God ja, die had je ook nog.

Ik ga door met uitpakken en stuit op de bluesbandjes. King Kurtis, Johnny Lee Hooker, Muddy Waters. Ik hield van de blues. De blues verwoordde hoe ik me voelde, meer dan de meeste jaren ’80-hitparade-nummers. De blues was ook meer tijdloos en is dat nog. Als ik ze terughoor, is er niets veranderd.

Dat geldt wel voor de verzameling hitparademuziek die ik nog blijk te hebben op cassettes. Zelf opgenomen, van de Top 40 van Radio Veronica met Lex Harding. Volgens mij werd die uitgezonden op vrijdag, vanaf een uur of 15.00. (Alles komt weer boven). En had je niet ook nog de Tros Top 50, op donderdag, met Ferry Maat? Zij waren mijn muziekvoorzieners, want het weinige geld dat ik had, ging op aan mijn sport, dus ik kocht geen muziek, nee, ik nam het op van de radio. Dat kon met mijn cassette-speler. Bandje erin, juiste zender opzetten, op het juiste moment op rec. drukken en daar ging-ie dan. Vaak nog met een stukje Lex Harding of Ferry Maat erdoorheen die het intro wilden volpraten. In die tijd irriteerde dat praten me. Nu moet ik lachen bij het horen van Lex Harding, die met een zwoele stem Marvin Gaye’s Sexual Healing afkondigt en lachend zegt: “Zo’n healing willen we allemaal wel, toch? Dat was Mar...” Dan wordt hij bruut onderbroken door de Euritmics: Sweet Dreams Are Made of This.

Ik luister naar de bandjes en ik probeer te voelen. Wat heeft deze muziek voor me gedaan? Hoe voedde het me, waar herkende ik me in en waarin beslist niet? Muziek is een van de dingen die ons vormen. Maar hoe, dat kun je achteraf bijna niet meer achterhalen.

Behalve bij 1 bandje.'Roxy Music – Avalon', staat erop. Ik zet hem aan en blijk nog iedere klank te herkennen en er nog net zo in te kunnen verdwijnen als toen. Ineens zit ik weer op de fiets naar Amersfoort, dwars door de polder, met in mijn hoofd: Avalon, de hele weeg lang, de hele LP. En ik dacht: wat is dit? Waar gaat dit over?

Nu, meer dan 30 jaar later, kan ik mezelf daar antwoord op geven: ‘Het is de muziek waarvan je later zult zeggen: zo klonk de wereld waar ik nu mee werk. Een wereld die niet hier is, maar elders. Die niet gewoon is, maar anders. Ja, het klinkt nu misschien een beetje vaag. Maar later zul je het wel begrijpen.’
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment