Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

NAMELIJK MET HEEL VEEL ZORG

Zorg.
Dat woord dat steeds meer klinkt als ‘zorgelijk’.
Als ‘torenhoge kosten’, als 'in de toekomst steeds minder' en als keuze-menu’s en computerstemmen aan de telefoon.
Terwijl, het kan ook anders.

Ik weet nog dat A. een paar jaar geleden een keer een afspraak had in het ziekenhuis, bij een chirurg. Hij mocht plaatsnemen in een kamer 7. Er waren 8 kamers op een rij. A. werd gevraagd ‘zijn pols klaar te leggen’ (letterlijke tekst), de chirurg kwam binnenrennen (uit kamer 6). Hij gaf een vluchtige hand, maar oogcontact was er niet bij. De chirurg keek naar A’s pols, oordeelde, iemand schreef iets op en hup, door naar kamer 8. Vragen? Nee, geen tijd voor vragen.

Ik ben niet onnozel.
Ik weet dat tijd geld is en dat chirurgie een vooral technisch beroep is. Dus dat het voor A.’s pols niet uitmaakte of hij wel of niet even rustig met die chirurg had kunnen praten en z’n vragen had kunnen stellen. Even het gevoel had kunnen krijgen dat er sprake was van zorgzaamheid.
Was die zorgzaamheid er wel geweest, dan was hij wel anders naar de operatie gegaan. Met een geruster gevoel. En wat mij betreft valt dat ook onder zorg. Genezen, via welke weg dan ook, is niet alleen een fysiek proces, maar ook iets mentaal / emotioneels en, wat mij betreft, iets spiritueels. We bestaan niet uit allerlei losse laagjes, nee, we zijn 1 geheel. En in de ideale geneeskunst, zou er zorg moeten zijn voor alledrie de lagen.

In mijn eigen werk probeer ik het in elk geval wel. Mensen komen bij mij niet voor fysieke problemen, maar met aardse vragen en die zijn tegelijkertijd spiritueel en kunnen zich ook fysiek uiten.
Mediumschapsdocente Mavis Pittilla: “Every reading should be healing as well. Because of the love you put into it.”

Donderdagmiddag. Ik parkeerde mijn auto op een kleine parkeerplaats aan de rand van de polder. Ik keek even om me heen. De aardse geur van een weiland in de herfst. Een paar paarden keken me aan en zwiepten met hun staarten. Ik liep naar een oude, verbouwde hooiberg en ging naar binnen. Ik beklom de trap en bovenaan stond Bibi me al op te wachten.
Zo prettig, als patiënt/cliënt, als je voelt dat de behandelaar al met je bezig was voordat jij binnenkwam.
“Hallo, welkom.”
De ruimte was zalig warm en het rook er naar etherische oliën. Kaarsen brandden en er klonk rustige muziek. Bibi had de behandeltafel klaargezet en toen ik erop ging liggen, scheen de zon door het raam in mijn gezicht.
“Heb je er last van?”
“Nee, juist lekker.”
Ze had haar handen verwarmd en legde een zachte deken over me heen.
“Is de muziek goed voor je?”
“Ja, prima.”
“Dan mag je nu een uur lang ontspannen.”
Alleen die woorden al.

Ik onspande. En even voelde ik nog hoe Bibi’s handen op mijn voorhoofd werden gelegd, daarna over mijn oren. Toen langs mijn nek. En daarna weet ik het niet meer. Ik kwam in een toestand van niet-aanwezigheid, terwijl ik ook niet sliep. Ik was er wel, maar ergens anders. In een land waar mensen verblijven terwijl er via het niet-zichtbare aan ze wordt gewerkt. Toen hoorde ik een stem: “Het uur is weer voorbij.”
‘Een uur. Wat is dat ook alweer?’, vroeg ik me af.
“Rustig aan hoor”, zei Bibi. “Blijf maar even liggen. Wil je wat thee?”
Ze bracht me thee en gaf me een kaart die ze van tevoren voor me getrokken had. (God, wat zalig. Iemand die een kaart voor mij had getrokken.)

We praatten rustig nog wat na. Over de kaart, de behandeling, wat ze had waargenomen en wat ik nu voelde. Ik kon er geen woorden aan geven. Alleen dat het fantastisch met me was.

“Wat doet Bibi dan eigenlijk?”, vroeg het patatje ’s middags, toen ik vertelde van de behandeling.
“Ze doet reiki”, zei ik. “En wat er precies gebeurt weet ik niet. Maar ze doet het in elk geval goed. Namelijk met heel veel zorg.”
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments