Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

NOTE TO SELF

Gisteren twee gesprekken op 1 dag gevoerd,
met hulpverleners, over het patatje.
Note to self: nooit meer doen.

Voor mij is het patatje normaal. Ik ben gewend aan al zijn eigenaardigheden. Het bang zijn voor de wereld. De telefoon niet durven opnemen. Bang zijn dat mensen ‘zomaar’ iets tegen hem zeggen. “Want ik weet dan echt niet wat ik dan moet doen.” Het patatje kan niet liegen. “Want dan is het niet waar wat ik zeg.” Om diezelfde reden leest hij alleen feitjesboeken en geen boeken met verhalen. “Het is verzonnen, dus wat heb je er dan aan.” Samen naar een film kijken gaat ook niet, om diezelfde reden. Soms jokken we en zeggen we dat het verhaal in de film echt is gebeurd. Dan waagt hij een poging, maar zodra er sprongen in de tijd worden gemaakt, houdt het alweer op. “Waarom doen ze dat? Het gaat steeds ergens anders over!”

Er zijn dingen die beter gaan dan verwacht. Ooit voorspelde hulpverleners dat het patatje nooit fanatasiespel zou kunnen ontwikkelen. Dat kan hij inmiddels wel, alleen mogen we dan niet kijken. “Want dat is raar. Dan klopt het niet.” Hij kan heel leuk spelen met andere kinderen, ook tegen de verwachting in. En hij zou ook nooit zijn affectie naar ons toe uiten, zo was gezegd, maar kruipt inmiddels juist graag tegen ons aan, wat dan voelt als puur goud.
Iets anders is het om zijn gevoelens met woorden te uiten.
Ik: “Ik hou van je.”
Patatje: “Ja, ik weet het.”
Ik: “Hou jij ook van mij?”
Patatje: “Ik weet niet precies hoe ik dat moet voelen, want ik kan niet zo goed voelen. En dan kan ik het ook niet zeggen. Want dat is liegen en dat kan ik niet.”

Misschien vindt u het raar, maar ik beschouw dat toch als een soort van ja.
Misschien hou ik mezelf wel voor de gek.
Misschien moet dat ook wel.

Mezelf voor de gek houden lukt niet tijdens hulpverlenersgesprekken, waar we er gisteren dus 2 van hadden. Hulpverleenster 1 meende ons met de neus op de feiten te moeten drukken: “Nu gaat het nog aardig met hem. Maar straks komt de pubertijd. Dan valt hij buiten de groep en dan kan het naar worden.”

Heel gek misschien, maar ik kreeg daardoor niet het gevoel geholpen te worden.

Hulpverleengesprek 2 was op school, waar het patatje erg goed blijkt te kunnen leren, maar waar ze hem, ook op ons verzoek, onlangs nader onderzochten op sociaal–emotioneel gebied. Het was een goed onderzoek, goed uitgevoerd. En daar lag dan op tafel de uitslag: 2 A4-tjes met blokjes die wel en niet ingekleurd waren. Empathie: weinig. Zelfreflectie: nauwelijks. Samenwerken: liever niet.
Ik merkte dat mijn ogen steeds naar buiten wilden kijken, waar het natte schoolplein er leeg bij lag. Alles beter dan die blokjes. Maar ik sprak mezelf toe: kom op, dapper zijn, je helpt hem meer door het onder ogen te zien.
Toch met een brok in mijn keel naar huis.

Die avond had ik nog een huiskameravond, die verbazingwekkend genoeg goed verliep. Maar daarna gebeurde het, in de auto op weg naar huis.
Als een wolkbreuk.
Auto langs de kant.
Huilen.
En de wanhopige gedachte: komt dit goed?

Note to self: ja, dit komt goed.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 6 comments