Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ALLEMAAL KLEUREN IN ALLEMAAL HOKJES

Het is denk ik een jaar of 4 geleden.
De pipo was een jaar of 9.
En het patatje ongeveer 5.

We zaten aan tafel, te eten en te praten, en ineens leek de pipo zich iets te herinneren.
“Weet je nog...”, zei hij tegen het patatje. “Weet je nog dat wij samen in sterretjesland waren?”
Sterretjesland, zo noemde hij de spirituele wereld.
Hij had hem ook wel eens getekend.
Allemaal mensen in een soort waterige omgeving met sterretjes.
Het patatje keek de pipo aan, niet helemaal begrijpend wat de pipo bedoelde.
“Ja!”, moedigde de pipo hem aan. “Wij waren daar samen en toen hadden we dit huis uitgekozen om te gaan wonen. En ik zou eerst gaan. En daarna jij. Weet je dat nog?”
Het patatje was even stil. Het leek of er iets van een beeld terugkwam.
“Ik geloof...”, begon hij. “... het wel”, ging hij zachtjes door. “Ja...’

Het was even heel erg stil. En A. en ik keken elkaar aan.
‘Niets zeggen nu’, dacht ik. ‘Niets zeggen en niet bewegen. Want anders...’
En toen gebeurde het al.
Het was weer weg.
Even snel als het gekomen was.
De pipo ging over op een heel ander verhaal. En toen ik later nog eens vroeg naar die herinnering, zei hij: “Ik weet ook niet wat dat was. Niks, denk ik.”

Dat dacht ik dus niet.
Maar ik wist ook niet wat het nou wel was.
Kon het zijn, dat dat soort afspraken zo tot stand komen? En dat dat ineens omhoog kan komen drijven in het bewustzijn van een kind?

We spraken er nooit meer over, al dacht ik er nog wel regelmatig aan.

Jaren later kwam er een vrouw op consult die ook iets dergelijks had meegemaakt met haar dochter, zo vertelde ze aan het eind van ons gesprek.
“Mijn dochter was al 12 toen ze me vertelde dat ze nog precies wist hoe ze in de andere wereld had gekozen voor ons huis om in te gaan wonen. Ze zei: ‘Ik zag jullie wereld in de vorm van allemaal hokjes. Alle hokjes hadden een weer net andere kleurencombinatie en ze waren allemaal afgescheiden van elkaar. Daar moest ik toen nog zo om huilen, want in onze wereld waren we juist allemaal samen en daar bij jullie leek iedereen zo alleen. Toen zag ik jullie hokje. Ik vond de kleur mooi en daar heb ik voor gekozen.’”

Vandaag moest ik er weer aan denken, aan dat verhaal. Waarschijnlijk omdat ik bezig was met de voorbereiding van de Avond van de Ziel, van komende donderdag. Daarin staan we stil bij de ziel die we in essentie zijn. En dus ook bij de vraag waar we vandaan komen en waarom we hier naartoe kwamen. Ineens dacht ik: ik zou dat beeld met die hokjes eigenlijk wel willen hebben. Als kunstwerk. Aan de muur. Al die hokjes met die steeds net weer verschillende kleurstellingen. Allemaal mooi, allemaal anders en allemaal afgescheiden van elkaar, wat eigenlijk een beetje treurig is. Ik zie het helemaal voor me, kan het ook wel vangen in woorden, maar heb helaas niet de aanleg om het om te zetten in beeld.
Is er iemand die wel kan en het eens wil proberen?
Het lijkt me een bijzonder project.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment