Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

NIKS GEMIST

Vandaag de laatste Touretappe. Bah. Alles wat de Tour drie weken leuk maakt, is op die laatste dag helemaal verdwenen. De spanning, het scheuren door de dorpjes, Michael Boogerd na afloop over de benen en de moraal en de gedachte: morgen weer een dag. Tijdens de laaste etappe is de Tour eigenlijk al voorbij. En ik word er altijd zo melancholisch van.
Maar ja, drie weken alles volgen en dan de laatste etappe missen, dat is ook zo wat. Dus zet ik me zuchtend voor de tv.
Ze zijn al begonnen aan die stomme rondjes door Parijs. De verplichte Parijspromotieshots, met ieder rondje weer de Eiffeltoren en van die pocherige beelden. "Pechsel heeft een paar meter gekregen, maar wordt zo weer teruggepakt. Ontsnappen is eigenlijk niet mogelijk als het peloton 60 rijdt", vertelt Herbert Dijkstra.

Ik vraag me af waarom ik hiernaar kijk. Om te zien wie de groene trui wint? Om te getuigen van 'de vijfde' van Armstrong? Om die rare prijsuitreiking voor de Arc de Triomph te zien? Nee, hooguit voor dat ene shot van Lance Armstrong met zijn kinderen. Drie weken kijk je naar dat krachtmens en ineens zie je hem dan met zo'n liefdevolle blik naar een hummel kijken. Maar zelfs daar ga ik dit jaar niet op wachten.

Ik zet de tv uit en trek de kleine pipo zijn sandalen aan. "We gaan zelf fietsen." De wind is stevig en we doen veel kopwerk. Er zijn ontsnappingen, maar we pakken ze allemaal terug en... de ijstent is open.

Bij thuiskomst zet ik toch nog even de tv aan. Virenque trekt net de bolletjestrui aan en kijk: daar zit Lance met een dochtertje op zijn knie. We hebben helemaal niks gemist.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments