Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HM HM

Het was heel irritant.
Van de ene op de andere dag beantwoordde het patatje mijn vragen ineens met ‘hm hm’, in plaats van met ‘ja’.
Dat deed hij nu al weken!

Ik stoorde me daar aan en zei dat ook. En ik zag dat het patatje ervan schrok, van die irritatie.
“Dus, ga je dan nu proberen om gewoon ‘ja’ te zeggen?”, vroeg ik.
“Hm hm”, zei het patatje.
Ik zuchtte.
Iets zei me dat er hier meer aan de hand was.

Het was ook alleen maar het ‘ja’ zeggen dat hij ontweek, want ‘nee’ zeggen ging prima. Luider zelfs dan anders. En ineens herinnerde ik me wanneer dit begonnen was.

Het was die keer na ene judo-les waarin hij voor het eerst een tegenstander op de grond èn in de houdgreep had weten te krijgen. De betreffende tegenstander had ook niet heel veel verzet geboden, maar niettemin was daar iets gebeurd op die mat. Het patatje kwam anders vanaf; 50 cm langer en met zijn handen in zijn zij. Die houding had ik nog nooit bij hem gezien. Toen we na afloop naar buiten kwamen, liep hij ook ineens een meter voor mij uit.
‘Wat is dit?’, vroeg ik me af. ‘Ben je niet bang meer voor de wereld?’
Z'n angst bleek er nog wel te zijn, maar hij had er toch een metertje op gewonnen.

Dus, het patatje krijgt meer zelfvertrouwen. De wereld is voor hem, vanuit zijn autistische perspectief, vaak moeilijk te begrijpen is en daardoor vaak behoorlijk bedreigend. Maar de houdgreep vertelde hem iets: hij weet nu dat hij ook greep op die wereld kan krijgen.

En daarmee is de persoon die hij tot nu toe nog zo ontzettend nodig had voor zijn gevoel van veiligheid, ineens een stukje minder belangrijk geworden. Ze mag best op een metertje afstand en het is net iets minder belangrijk om netjes ‘ja’ te zeggen als ‘hm hm’ ook volstaat. Dat zij dat niet leuk vindt is jammer, maar dat geeft niet. Het is ook geen afscheid, alleen maar wat meer afstand. En het blijft verder wel een geinig mens, dat gelukkig ’s middags nog altijd klaarstaat aan de rand van het schoolplein en dat de komende jaren gewoon nog steeds nieuwe chocoladevlokken koopt wanneer die op zijn.

En ik?
Hoe is het met mij?
Voel ik me de verlaten moeder of de grote fan?
Eigenlijk een beetje allebei.
Maar ik kies toch voor het laatste.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments