Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ONTDEKKING

Vrijdag is mijn vrije dag.
Die dag doe ik niets.
Ik heb ontdekt dat ik zo’n lege dag nodig heb, na een week vol consulten, cursussen, regelen, mailen en moederen.
Dus vrijdag is heilig.
Ik lees wat. Ik schrijf wat. En ik kijk vooral heel veel door het raam.

Zo ook gisteren. De zon scheen door dat raam naar binnen en viel precies op dat stuk op de bank waar ik op zat, met mijn dagboek en een kop thee. Het leven was goed. Ik zag een duif op een wiebelige tak van een boom in de voortuin. Hij at van de paarse besjes die eraan groeien en probeerde ondertussen zijn evenwicht te houden, wat er komisch uitzag. Ik zag hoe de jas van een voorbijgaande fietser wapperde en hoe een paar kleine zonnebloemen langs het tuinhek heen en weer wiegden in de wind.

In zo’n lege situatie, komen er vaak onverwachte dingen bovendrijven. Zo moest ik ineens denken aan de weg van mijn ouderlijk huis naar mijn lagere school. Een weg die ik, meestal lopend, honderden, nee duizenden keren af moet hebben gelegd. Ik zie hem ook nog voor me. De Sophialaan uit, rechtsaf de Prins Hendriklaan op. Het huis van Remco uit mijn klas, het veldje met de bramenstruiken en verderop het huis waarvan ik wist dat daar Marcel van Dam woonde, van de PvdA. Ik wist nog niet wat de PvdA was, alleen dat Marcel van Dam daarvan was, want dat was mij verteld. Dan langs het huis waar ik de eerste 3 jaar van mijn leven had gewoond en geen herinneringen meer aan had en vervolgens voorbij de bejaardenflat waar mijn moeder (fysiotherapeut) patiënten had. Dan dook de grote weg op waarvan je wist dat-ie gevaarlijk was om over te steken en waar ooit een keer een kind onder een vrachtwagen kwam en overleed...
Duizenden keren heb ik die route gelopen. En toch, zo bedacht ik me: als ik ga graven komen er maar een paar specifieke gebeurtenissen op die weg naar boven.
-Die keer dat zusje R. (2 jaar jonger) niet naar school wilde en steeds moest huilen. Ik ergerde me. Ik was verantwoordelijk dat ze door zou lopen, wat ze niet deed. Ze voelde als een blok aan mijn been.
-Die keer dat S., waar ik verliefd op was, mijn muts afpakte en in een tuin gooide. Later stond mijn moeder erop dat hij die muts zou vergoeden en dat ik dat moest regelen. Ik schaamde me dood.
-Nog een keer met S. van wie ik aandacht hoopte te krijgen, maar die keek naar een ander meisje op een fiets en naar haar floot.
-En die keer met meisje J. uit mijn klas. Ik zag haar lopen en hoorde dat ze me niet voor haar partijtje had uitgenodigd, terwijl ik haar wel had gevraagd. Ik werd boos en gaf haar een klap. Dat werd gezien door een moeder die het aan juf vertelde en die mij voor straf 3 dagen in de gang neerzette met mijn schoolbank.

4 Herinneringen met 1 gemeenschappelijk thema: Afwijzing, van mij en door mij. Precies hoe ik het leven ervoer in die jaren. Alleen had ik er nog nooit zo over nagedacht.
“Bizar zeg...”, zei ik hardop. “Dat de enige herinneringen die ik heb, samen precies dat verhaal vertellen.”
Ik was er een tijdje stil van.

Ik besloot het nog een keer te doen, maar dan met de fietsroute van mijn ouderlijk huis naar mijn middelbare school. Ook dit keer zag ik de hele route nog voor me, maar er kwamen maar een stuk of 8 specifieke momenten omhoog uit de 7 jaar dat ik daar elke dag reed. Dit keer waren er 2 thema’s: mijn verlangen om alleen te zijn. (Dat was heel groot in die jaren.) En: de ontdekking van de Magie. Dat was schitterend, want die magie kon op de meest onverwachte momenten opduiken. Zoals die keer dat ik ineens fietste door de dichte mist. Ik voelde me op slag gelukkig, wenste dat het nooit voorbij zou gaan en kreeg het gevoel dat ik de aarde had verlaten en dat dat goed was.

“Jeetje, daar is de basis gelegd!”, zei ik hardop. “Dat wist ik helemaal niet! Maar precies daar is iets wakker geworden. Het besef van het bestaan van een andere wereld. Iets hogers. En het was de natuur die me daaraan herinnerde, omdat de natuur perfect is en deze wereld niet.”

Ik zuchtte diep, zei nog een paar keer 'jeetje' en keek weer door het raam.
De duif verloor nu toch zijn evenwicht en vloog weg.
De zonnebloemen leken erom te lachen.
En een stuk van de puzzel van mijn leven was op zijn plek gevallen.
Ik pakte mijn dagboek en zag hoe het zonlicht over het papier gleed.
Intens tevreden, schreef ik mijn ontdekking op.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments