Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

BEWUST-ZIJN

De jaarlijkse ouderavond op de school van het patatje stond weer op de agenda.
Om kennis te maken met de meester.
En om te horen wat ze dit jaar weer gaan doen in de klas.

"U zit vanavond op de plek van uw kind", zei meester A. na het introductiepraatje. "En dat is niet voor niets. Ik vind het belangrijk dat u weet waar uw kind zit, hoe hij of zij mij ziet en wat zijn of haar perspectief op de klas is."
Met die woorden raakte meester A. iets bij mij. Ik heb toch al heel wat ouderavonden meegemaakt, maar die uitspraak had ik nog nooit gehoord. Terwijl het inderdaad wel hout snijdt.
"Verder zijn we dit jaar begonnen met het project Bewust-Zijn", ging meester A. door. "Ik hecht eraan dat we met de klas een team gaan vormen. Maar daarvoor is het belangrijk dat elk kind ook weet wie hij is en waar hij vandaan komt. Daarom ziet u voor u een stamboom, gemaakt door uw kind. Daarop staan het gezin, eventuele broers en zussen, huisdieren en opa's en oma's. Als u een bliksemflits ziet, dan betekent dat dat u gescheiden bent. En kruisjes of tranen betekenen dat iemand is overleden. Ik moet u zeggen dat ik daarmee al erg veel informatie over u heb. En om het eerlijk te houden, zal ik u nu mijn stamboom laten zien."
Hij klikte een paar keer op het digibord en daar zagen we de whereabouts van meester A. Gescheiden, nu samenwonend met vriendin D., zelf vader van 3 (waarvan 2 met zijn ex en 1 met D.) Zijn eigen vader vorig jaar overleden, maar dit jaar zelf opa geworden. Door meester A. droogjes becommentarieerd met de woorden: "U ziet, wat er van boven afgaat, komt er van onderen weer bij."
Hij legde het project nog wat verder uit.
"Je moet weten waar je vandaan komt en waar je bij hoort om te kunnen weten wie je bent. En daarom besteed ik hier veel tijd aan. We hebben elkaar ook geïnterviewd en over onszelf geschreven en dat alles in een krant bijeengebracht. Die heeft uw kind vrijdag mee naar huis genomen."
En inderdaad: een heel leuk krantje had het patatje meegenomen, met fotootjes en verhaaltjes over iedereen. Ik had nog nooit een klas zo snel leren kennen.
"Verder schrijven de kinderen iedere maandag iets in hun dagboek", ging meester A. door. "Zo leggen ze dingen vast van hun leven en ook dat is belangrijk om je bewust te zijn van jezelf."

Bij de ouders bespeurde ik een mengeling van verbazing en bewondering. Normaal gaat de ouderavond over reken- en taalmethodes, het huiswerk, de regels en het vieren van Kerst en Sinterklaas. En nu was Bewust-Zijn het hoofdonderwerp. Maar goed, is dat ook niet een hoofdonderwerp in het leven? Was dit nou niet eindelijk eens een voorbeeld van school als een echte voorbereiding op dat echte leven?
Eén moeder had nog een vraag:
"Ik hoorde mijn zoon iets zeggen over een klassenvergadering. Wat is dat?"
Meester A.:
"Bepaalde beslissingen nemen we samen in de klas. Dan gaat het bijvoorbeeld om de beloning waar we voor aan het sparen zijn. (De school van het patatje werkt met een beloningssysteem voor positief gedrag, met geweldige resultaten. Zal ik een andere keer over schrijven.) Dus dat doen we in een klassenvergadering. Ik wijs een voorzitter aan en die zorgt dat iedereen aan het woord komt. Zo leren de kinderen een mening te vormen, zich uit te spreken en te luisteren. Soms, als er iets moet gebeuren, wordt er ook een commissie gevormd die een taak krijgt. Dan leren ze ook nog om samen te werken."

'Goh', hoorde je iedereen denken. 'Een klassenvergadering.'
We dachten terug aan onze Boom Roos Vis-jaren, waarin het hoogtepunt op school bestond uit trefbal met gym en de vlag die de juf op het bord had getekend als je jarig was. En dan nu: Bewust-Zijn.
We waren er allemaal een beetje stil van.

Toen ik naar buiten liep en het plein overstak in het donker, ging er een vlaag van dankbaarheid door me heen.
Met een ingehouden huppel liep ik door de zachte lucht, onder de kastanjebomen door en langs de verlichte klassen en het veldje met de speeltoestellen.
Aan de rand van het plein keek ik nog even om.
De school lag er vredig bij, als een veilige haven onder een volle maan.
Ik wilde daar blijven staan en wel 1000 keer 'dank jullie wel!' roepen.
In plaats daarvan maakte ik een foto.

2013-09-12 21.00.24
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 5 comments