Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

IK KEN JE AL, ALLEEN IK MOET JE NOG ONTMOETEN

“Ik voel dat er weer een nieuwe relatie aan zit te komen.”
Dat zei een klant vorige week.
Ze schudde haar haar naar achteren en even kwam er een hele sterke, zelfverzekerde blik uit haar ogen.
“Gek he”, zei ze toen.
Er klonk alweer twijfel in haar stem.

“Nou”, zei ik. “Een jaar geleden had ik dat misschien nog gek gevonden. Maar nu niet meer.”
Afgelopen jaar heb ik namelijk nog een klant gehad die precies hetzelfde zei. Een dame van achterin de 60 met keurig gekapte krulletjes en tas van Dior. En ook zij zei het heel stellig. “En ik ken hem nog niet, maar ik voel mijn nieuwe partner dichterbij komen, iedere dag. Nog een paar maanden, dan ontmoeten we elkaar. Wat vind je daarvan?”

Ik wist niet zo goed wat ik daarvan vond. Ik kon me er namelijk geen voorstelling van maken. Je hoort wel van mensen die elkaar ontmoeten en dan zeggen: ‘het lijkt wel of ik je al jaren ken.’ Maar dit was de andere kant op, vooruit in de tijd: ik ken je al, we moeten elkaar alleen nog ontmoeten. Dus, ik twijfelde. En ik weet niet of het angst was om haar sprookje te verstoren, of misschien toch de zekerheid die uit haar ogen sprak. Maar hoe dan ook, ik zei: “Dat vind ik mooi.”

Ik weet nog hoe dat de dame op leek te luchten. Alsof ze goedkeuring wilde voor dit onverklaarbare gevoel van iemand van de Afdeling Onverklaarbare Gevoelens.
“Ik durf het verder ook tegen niemand anders te zeggen”, zei ze.

We spraken erover door. En toen bleek dat het verder ging dan het voorgevoel alleen. En door mijn ‘goedkeuring’ durfde de dame daarover te vertellen.
“Weet je dat ik zelfs al tegen hem praat? ‘s Ochtends als ik opsta, dan zeg ik: goedemorgen lieverd. Heb je lekker geslapen?”
Het gesprek werd dus hoe langer hoe vreemder.
Maar gek genoeg begon ik wel steeds meer in haar verhaal te geloven.

Het was zo’n consult waaraan ik naderhand nog regelmatig dacht. En waarvan ik me afvroeg: hoe is dat afgelopen? Dus groot was mijn dankbaarheid voor het mailtje dat een maand of 2 later kwam: ‘Het is gebeurd hoor. We hebben elkaar gevonden, in het park, bij het uitlaten van de hond. Hij was net bij ons in de buurt komen wonen en het was precies zoals ik had gedroomd.’

Van die droom wist ik niets. Maar aan de andere kant verbaasde het me ook weer niet.
Blijkbaar hadden 2 zielen een afspraak.
En hadden ze alle minder gebruikelijke middelen ingezet om elkaar daar aan te herinneren.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments