Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

MAGISCHE MOMENTEN

We zijn weer thuis.
Oehoehoe.

Na 3 weken Tjechië met (net als iedereen geloof ik) veel zon. En in ons geval veel uitrusten, rondrijden en ontdekken, zwemmen, rekenen in Tjechische Kronen, puzzelen op de taal. En dat alles in een heerlijke sfeer, wat voor mij persoonlijk altijd het belangrijkste element van een vakantie is.

Maar aan het eind van de vakantie is er een onderdeel waar je weinig over hoort, terwijl het voor mij altijd op mijn lijstje stond van ‘Magische Momenten’. Het thuiskomen. Ik weet nog hoe ik als kind in de laatste week van de vakantie al blij werd als ik eraan dacht. De deur opendoen en dan... De schijnbare begroeting door die plek, alles onaangeroerd. Voorwerpen die je het vertrek weer doen herinneren. Het bordje van het laatste ontbijt nog in de gootsteen. De schoenen in de gang die op het laatste moment toch niet mee gingen.

En de geur.
Er is maar 1 moment waarop je die bewust ruikt.
Als je thuiskomt.
Er is ook maar 1 plek op de hele wereld waar die geur kan hangen.
Thuis.
Een unieke mix van de bewoners, het tapijt, het wasmiddel, schoenen, ooit gekookte maaltijden, de aftershave van de man des huizes, de leren tas van de vrouw des huizes... En onbewust voert die geur je in 1 klap terug naar waar je was gebleven toen je deze plek verliet. Als kind al leerde ik dat je die geur heel diep moet inademen, even heel bewust moet tot je moet nemen. Want na je eerste rondje langs alle plekken, je kamer, de wc, de garage, de tuin, ben je alweer één met de geur. En kun je hem al niet meer ruiken.

We reden terug uit Tjechië. En toen we de Duitsland achter ons lieten en de grens met Nederland passeerden, keek ik achterom. Het viel me op dat de pipo en het patatje, ondanks de lange rit, iets stralends hadden.
“Mooi, die luchten”, zei de pipo. Hij had nog nooit in zijn leven iets over luchten gezegd. Het waren trouwens dezelfde luchten als in Duitsland. Maar wat anders was, was het decor onder de luchten. En hij had gelijk: daardoor waren de luchten mooier.

We reden de straat in en haalden de sleutel op bij de buurman. Diep in mij stond het kind alweer te trappelen. ‘Straks gaat het gebeuren. Goed ruiken. Heel goed ruiken!’ We openden de deur en het huis kwam ons al tegemoet. Ik rende naar binnen. De planten stonden zoals neergezet voor de buurman, het briefje dat ik voor hem achterliet op tafel. Ik sloot mijn ogen en...
“Hmmmm’, zei de pipo naast me. “Even van genieten hoor. De geur van thuis. Dit vind ik altijd zo'n magisch moment.”
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments