Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HELE MOOIE JAREN

2013-07-03 10.27.11

Dit was dus jarenlang mijn werkplek.
Op de zolder van de oude school.
"Tussen hemel en aarde, waar een medium hoort te zitten", zei ik vaak.

Vaak neigden mensen bij binnenkomst op mijn plek te gaan zitten.
Iemand legde me ooit uit waarom.
"De behandelaar hoort naar de deur te kijken. Dat is een ongeschreven regel."
Die ongeschreven regel heb ik herschreven, en daar had ik een hele goede reden voor. Ik wilde namelijk naar de wolken kunnen kijken. De vormen inspireerden me vaak tijdens het maken van contacten. Dan meende ik ineens een schip langs te zien zeilen en dan zei ik: 'Je vader had een schip!' Ja, de overleden vader bleek een schip gehad te hebben. Zo werkt dat met communicatie met gene zijde. (Als ik nog een keer keek, was er geen schip meer te zien.)

Ik heb op deze plek eigenlijk het vak geleerd. De praktijk is iets anders dan wat je leert op school. Ik heb er in elk geval mijn eigen stijl ontdekt. En... er hele zware momenten gekend. Nerveus draaiend met mijn voet onder tafel als het niet lukte, terwijl ik boven tafel rustig probeerde te blijven.

Ik heb er geluiden gehoord die ik niet kon verklaren. Tikken boven me. Kraken in het rommelhok ernaast. Heel voorzichtig om de hoek kijken en dan niks zien. Terug op mijn plek en dan begon het weer. Ik ben er nooit bang geweest, zelfs 's avonds laat niet. Heb altijd gedacht: ze zijn dichtbij, dat is goed nieuws.

Mijn laatste consult was woensdag. Ik haalde de vrouw beneden op en ze keek verwilderd om zich heen.
"Dit was mijn oude school! Ik had geen idee! Ik zit gewoon weer in mijn oude school!"
Ik dacht: dit is geen toeval en ik vertelde: "Dit is mijn laatste consult hier."
"Dan nemen we allebei afscheid van dit gebouw. Wat bijzonder", zei ze.
Het werd ook een heel bijzonder consult. Dat hadden 'ze' weer mooi gestuurd.

Toen het klaar was, moest ik toch even een paar tranen laten. En gingen mijn gedachten terug naar mijn eerste consult op deze plek. IJsberend door de ruimte, trillend thee zetten. En zo blij dat het goed ging. Het is - geen toeval - een van mijn dierbaarste klanten geworden die ook nog heel vaak langskomt voor 'een Huizerwegje' zoals hij het altijd noemt. Hierna zal dat veranderen, in 'een Torenlaantje'.

Au revoir, Huizerweg.
Het waren hele mooie jaren.

2013-07-13 20.23.30
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments