Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ACHOSSIE TOCH

Het is 21.30 uur en het patatje moet naar bed.
Maar hij durft niet.
“Kun jij niet even mee naar boven om op me te passen tijdens het tandenpoetsen?”, vraagt hij.

Het probleem tijdens het tandenpoetsen zit hem in... de aliens.
Die schijnen boven op het patatje te wachten om hem juist tijdens het tandenpoetsen aan te vallen of te ontvoeren.
“Want dan kan ik ze niet horen aankomen”, legt het patatje uit. “En dat weten ze.”

Uiteindelijk en met moeite probeert het patatje het toch. En als ik later nog even bij hem kom kijken, ligt hij opgelucht in bed.
“Ze hebben me niet ontvoerd. Maar ik heb ook heel snel gepoetst, dus daarom is het ze niet gelukt denk ik.”
Ik glimlach en denk: achossie toch.

Angsten. Hebben we er niet allemaal last van? Ik in elk geval wel. Alleen gaat het dan niet om zulke irreële kinderangsten zoals bij het patatje. Of, nou ja, wie zegt dat. Wellicht en zelfs waarschijnlijk is er een nog groter perspectief van waaruit bezien al onze angsten naiëf zijn, gebaseerd op onwetendheid, want dat zijn we: onwetend. En dat weten we en dat beangstigt ons en de gaten in onze kennis van het grote geheel vullen we op, met angsten.

Maar ’s avonds, als Onze Lieve Heer, de beschermengelen, de lieve aliens, of wie er ook maar horen bij dat grote perspectief ons hebben ingestopt en op ons neerkijken, dan glimlachen ze vast en dan denken ze: achossie toch.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment