Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HELLO LAPTOP

De pipo werd woensdag 13 jaar.
En dat kwam goed uit.
Want de pipo heeft geld nodig en vanaf je 13e, mag je... een krantenwijk.

Eerder was het idee van een krantenwijk nog hartelijk weggelachen door de pipo. Want: met coderen op de computer zou hij een veelvoud gaan verdienen. Ook al op zijn 13e ja, dat wist hij zeker. Ik heb nul verstand van coderen, maar de pipo schijnt er goed in te zijn. Hij krijgt regelmatig opdrachtjes voor het maken van zogenaamde plug inns, uit landen als de VS, Roemenië en Australië, waarbij het contact via Skype verloopt.

Afijn, heel indrukwekkend, maar financieel leverde het nog niet direct iets op. De pipo zei dat hij om zich verder te onwikkelen zijn eigen laptop nodig had. Wij vonden dat hij daaraan mee moest betalen. De pipo wilde dat geld dan van ons lenen, maar wij vonden dat opvoedtechnisch geen goed idee. Eerst verdienen, dan kopen; de grote les van de kredietcrisis.

En dus regelde de pipo mopperend een krantenwijk waarmee hij gisteren, de dag na zijn verjaardag, kon beginnen. De kranten werden bezorgd, met een lijst van straten. Het waren er alleen nogal veel: 190 stuks.
“Lukt me dat wel in een uurtje?”, vroeg de pipo bezorgd. “Want het levert me maar 5 euro op, dus langer dan een uur wil ik er niet aan besteden.”
“Ga nou maar”, zei ik. “De eerste keer duurt het vast langer, maar dat komt wel goed.”

Mopperend en zuchtend vertrok de pipo. Na 20 min. kwam de eerste whatsapp: ‘dit schiet echt niet op.’ Vervolgens: ‘ik moet hier tot nr. 70 en het loopt maar tot 60. Watdaf***!’ Daarna: ‘ik heb honger.’

Na een korte pauze thuis, vertrok de pipo voor deel 2.
“Ik ben al 2 uur bezig en nog niet eens op de helft. Dit is echt belachelijk!”
Een uur hoorde we niks.
Toen begon de lucht te betrekken.
Whatsapp: ‘gaat zo regenen. Ook dat nog.’
A: “Als die jongen nou eens stopt met whatsappen en gewoon die kranten in de bus doet.’
Maar de lucht betrok echt en ik besloot op de fiets te stappen om te kijken hoe het ging. Daar zag ik hem al rondsjokken met een moedeloze houding en de kranten onder zijn arm.
“Hoi mam, had ik al gezegd hoe belachelijk dit is?”
“Ik help wel even”, bood ik aan.

Ik moet zeggen dat ik het best geinig vond om te doen, maar goed, dat was natuurlijk niet de point van de exercitie. De pipo moest leren wat de waarde van 5 euro is, hoe dat voelt, wat mensen daarvoor doen. Dat moet hij leren voor later, zal hij zittend achter zijn computer geld verdient, maar zijn eigen conclusie was een hele andere.
“Dit is gewoon misbruik. Echt no way dat ik dit ga doen. Ik ben meer dan 3 uur beziggeweest!”
Hij had ook wel een point. Dus diezelfde avond stuurde de pipo er een mail uit naar het krantenverspreidingsbedrijf waarin hij uitlegde dat hij het aantal uren niet in verhouding vond staan met de vergoeding.

De laptop leek even heel ver weg.
Leek.
Want vanochtend kreeg de pipo een aanbod. Voor 20 dollar per maand kon hij voor een Amerikaan gaan coderen.
“Wat mooi!”, zei ik.
Maar de pipo legde het bod voor aan zijn favoriete opdrachtgever, Georg in Roemenië. Die schrok en zei: “I’ll give you 70 euro’s a month if you work for me.”
“Deal”, zei de pipo.
Zelden zo’n triomfantelijk hoofd gezien. Gevolgd door een:
“Dahag krantenwijk, hello laptop.”

De moderne werkelijkheid haalde me even keihard in.
En toch was die krantenwijk denk ik een goed idee.
In elk geval een ervaring om nooit te vergeten.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments