Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HET STROOMT

Het gebeurt me al jaren rond deze tijd van het jaar.
Melancholie.
De pijn over het verstrijken van de tijd.

En dat in de zomer. Terwijl iedereen geniet van de zon en de smaak van aardbeien en de rosé op een terras met een zomerhit op de achtergrond. En ik geniet er ook van. Maar bij mij klinkt op de achtergrond andere muziek. Een stuk met tere vioolklanken over het komen en gaan der dingen. En met name over het laatste: het gaan.

Het heeft te maken met het eind van het schooljaar. Met allemaal weer een klas verder. Bovendien zijn wij, in dit gezin, allemaal jarig deze weken. Iedereen krijgt weer + 1 achter zijn leeftijd. Allemaal weer een stukje verder weg van het komen en dichterbij het gaan.

Het is de angst
om te verliezen.

Gisteren was mijn vrije dag. En ik had besloten: ik ga het van me afschrijven, dat zware gevoel. Ik duik erin, ploeter erdoorheen, geef er woorden aan en word het zo de baas. Die truc heeft me vaak door zware tijden heengeholpen. Ik bracht het patatje naar school, deed boodschappen, kwam thuis en wilde het liefst meteen beginnen. Alleen moest ik nog 1 iemand bellen. Een klant die me iets voor wilde leggen. Ik zuchtte en dacht: vooruit dan maar. Dat kan er ook nog wel bij.

De klant bleek ziek en inmens verdrietig over dingen die gebeurd waren. Ze vroeg zich af of een en ander met elkaar te maken had. Het verdriet ging over verlies. Of eigenlijk over twee traumatische verliezen, van plekken die haar dierbaar waren en die er nu niet meer zijn. Ze huilde terwijl ze het vertelde. Ik voelde met haar mee, maar daar had ze niks aan, dus ik vermande me, schraapte mijn keel en zei: “Ik begrijp je verdriet. Je bent heel gevoelig en als gevolg daarvan kun je volledig één worden met mensen en plekken. Als je het dan kwijtraakt, voelt het of je een stuk van jezelf verliest en dat is heel pijnlijk. Maar het punt is dat alles verandert, iedere seconde. Dat is het leven. Het beweegt, het stroomt. En door je daar tegen te verzetten, verzet je je eigenlijk tegen een natuurwet, wat heel onhandig is. Als ik jou was, zou ik daar eens over nadenken. Omarm niet alleen hoe het was, maar ook hoe het is en hoe het gaat worden. Dan leef je meer in harmonie en minder in verzet en in verdriet.”

Ze begreep het.
We hingen op.
Zo, nu kon ik gaan schrijven.
Alleen, waarover?
Het hele zware gevoel was weg.
Raar...
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment