Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

VRAGEN, VEEL VRAGEN (2)

Vragen.
Ik weet niet waarom, maar ik krijg ze steeds vaker de laatste tijd.
Misschien omdat ik op sommige een antwoord weet.
Of er in elk geval zelf over heb nagedacht.

De vraag kwam na een consult en werd gesteld door een jongen van een jaar of 17: maakt het uit of je gelooft in leven na de dood?
Ik begreep aanvankelijk niet precies wat hij bedoelde.
“Uitmaken in wat voor zin?”, vroeg ik.
“Nou ja”, zei de jongen. “Als je er niet in gelooft, krijg je dan later straf.”

Prachtige vraag natuurlijk, omdat de twijfel erin doorklinkt: er is wel iets of niet. En als ik verkeerd gok, wat zijn dan de risico’s.

“Nee, er is geen straf”, durfde ik met stelligheid te zeggen. “Straf is bedacht op aarde, om de mensheid in toom te houden. De andere wereld werkt meer als een spiegel. Je ziet. Wat je gedaan hebt, goed en niet goed. Wat de gevolgen waren. Wat je gelaten hebt en wat dat over je zegt zoals je nu bent. Misschien kun je dat als straf ervaren, maar er staat niet iemand met een zweep of zo.”
“Dus het maakt niet uit of ik geloof in een leven na de dood”, zei de jongen.
“Nou...”, zei ik. “Zo zie ik het niet.’

Ik vertelde hem dat ik er ook mee geworsteld had, met die vraag. Zelfs nog tijdens mijn opleiding, toen ik zelf al contacten met overledenen maakte! Zo traag kunnen overtuigingen dus soms meegroeien. Afijn, op een dag werd het gat tussen mijn geloof en dat wat ik meemaakte toch te groot. Ik moest antwoorden hebben. Gelukkig had ik een manier gevonden om ‘te praten met de andere kant’. Wat niet altijd even makkelijk gaat, maar die dag gelukkig wel.

Ik legde ‘ze’ de vraag voor. Maakt het uit bij het sterven of ik wel of niet geloof in een leven na de dood? Ik kreeg een beeld te zien. Het was, tot mijn verrassing, zo’n glijbaan zoals je ze vaak ziet in tropische zwembaden: een tunnel met allemaal bochten, eindigend in een korte val en dan plons in het water.
Ik zag die glijbaan en herinnerde mijn eerste keer in zo’n ding. Ik durfde eigenlijk niet, want ik ben een beetje een schijterd en ik wist niet hoe het zou gaan. En dus gleed ik naar beneden, maar ook weer niet. Ik gleed, maar probeerde mezelf af te remmen, bang voor iedere bocht en dat wat erna zou komen. Mijn hakken deden pijn, mijn vingers probeerden zich vast te klampen aan naden en randen aan de zijkant. En zo kwam ik beneden met bonkend hart. Het was helemaal niet leuk geweest.
Het duurde dus ook een tijd voordat ik weer een keer van zo’n glijbaan durfde. Maar dit keer wist ik wat er komen zou en hoewel ik nog niet gierend van de pret naar beneden zou gaan, hield ik mezelf ook niet meer tegen. En zo werd het echt glijden. Makkelijker, leuker, met aan het eind een echte plons.

Dat beeld bracht ‘de andere kant’ me. En ik wist precies wat ze bedoelden. Maakt het uit te weten dat er ‘iets’ is na dit leven? Ja. En als je daarop durft te vertrouwen, verloopt het allemaal wat soepeler en kom je heel anders aan.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment