Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

MOEDERVERDRIET (OP VADERDAG)

Ik denk dat bijna alle moeders het kennen. Het verdriet van het groter worden van je kinderen. Dat wat je het meest dierbaar is en wat zich van je verwijdert, iedere dag een stukje meer. Het is precies wat moet gebeuren, maar het doet soms zo verdomde zeer.

De pipo zat op Skype met zijn vrienden. Samen coderen voor een nieuwe Minecraft-server. Ze spreken Engels, maar het is hun Engels, het gaat over hun wereld, hun interesse. Ik luister en ik denk: ik begrijp er niets van. Ik versta mijn eigen kind niet meer. Ik volg hem niet in dat wat zijn grote passie is. Hij zal bijdragen aan het stukje evolutie dat weer voor andere generaties is.

Ik ging de buren feliciteren. Er hing een vlag uit, met een tas. Ze waren in juichstemming, want ja, het was toch extra spannend dit jaar met alle eindexamentoestanden. Maar goed, het was dus gelukt. En nu? Nu hopen dat ze wordt ingeloot voor medicijnen. Of anders iets anders in Amsterdam. Nou leuk hoor, gefeliciteerd!
Bij de deur zegt de moeder: “Het is wel raar. Ze is sinds vandaag op zoek naar een kamer...”

Is de kramp in mijn buik van mij?
Of van haar?
Ik denk van allebei.
Het is een verdriet dat alle moeders kennen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments