Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

WAT DAT NOU IS, SPIRITUELE GROEI

Wat spirituele groei nou eigenlijk was.
Dat vroeg iemand me laatst op een feestje.
En het was misschien doordat ik al een wijntje op had, of doordat ik er niet op was voorbereid, maar eigenlijk kwam ik er niet goed uit.

Het werd een beetje een vaag verhaal over iets met bewust worden van het grote geheel en de communicatie ermee en de kracht ervan. En dat het langzaamaan steeds minder gaat over jou en steeds meer over de lijntjes tussen alles. Maar dat alles in je eigen tempo en op je eigen manier. “En het is nooit klaar”, zo sloot ik af. Maar ik had het allemaal zo warrig gezegd, dat ik er een beetje mee bleef zitten. Want ja, wat is dat nou eigenlijk, spirituele groei?

Gistermiddag lag ik in het zwembad. Ik trok baantjes door het gladde water, want er was bijna niemand. Ineens viel me op dat er een kevertje met een roodbruin schild op het water lag te trappelen. Ik stopte, tilde het diertje op. Het klampte zich vast aan mijn hand en begon snel omhoog te lopen.
“Wacht”, zei ik. Ik zwom naar de rand en zette hem daarop. Even daarna zag ik hem wegvliegen. Het gaf me een voldaan gevoel.
Alleen... er bleken nog meer van die kevertjes in het water te liggen. Elk baantje kwam ik er wel een stuk of 2, 3 tegen. En ja, als je 1 kevertje redt, dan kun je niet tegen de rest zeggen: zak er maar in. Dus het werd een beetje een rommelige zwemsessie, met steeds weer op en neer naar de kant. En een mevrouw die zich daar aan ging storen, zo merkte ik.

En zo was ik dus druk met van alles, toen ik ineens iets voor ogen zag: 3 scènes uit mijn verleden:
1) De keer dat ik op de lagere school heel erg op mijn kop kreeg van juf Ten Hulscher omdat ik bewust een vlieg had doodgeslagen. Ik kreeg straf en – heel eerlijk – ik begreep er niets van. Het ging toch om een vlieg!
2) De eerste keer dat ik Seven Years in Tibet zag, met daarin de scène waarin ze, in Tibet, een bioscoop willen bouwen. Maar bij het graven stuiten ze op wormen en die mogen ze niet doodmaken, dus vanaf dat moment wordt er alleen heel nog voorzichtig en handmatig geschept en wordt iedere worm gered. Ik vond dat aandoenlijk, maar moest er ook erg om lachen.
3) De tweede keer dat ik Seven Years in Tibet zag, een maand of 2 geleden. Ik keek naar de scène met de wormen en dit keer dacht ik: het is niet praktisch, maar zo zou het wel moeten.

En kijk nou toch, hoe onpraktisch ik daar bezig was om kevertjes met rode schildjes te redden van de verdrinkingsdood. Niet omdat ik vond dat dat zo moest, maar omdat het zo voelde. Dat is dus wat het is, spirituele groei.

Na het zwemmen, was er nog een kwartiertje tijd om heel even in een ligstoel in de zon te genieten. Heerlijk. Alleen ineens voelde ik een nare kriebel op mijn schouder en in een reflex sloeg ik erop. Wat bleek: ik had precies zo’n kevertje doodgeslagen.
Jammer.
Zoals ik al zei: het is nooit klaar.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment