Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

LET GO

‘Let go’.
Het is een kaart die ik al bijna 2 weken trek.
Hij roept me op om wat meer los te laten, zodat ik dingen wat meer kan láten gebeuren.

Al weken vraag ik me af waarom nou die kaart? Wat moet er losgelaten worden. En wat moet er dan gebeuren wat er nu niet gebeurt?

Heel eerlijk: ik ben wel een control freak. Maar nog eerlijker: ik heb er geen last van. Ik vind het wel lekker, de structuur, het gevoel greep te hebben op dingen. Ook en misschien wel juist als medium. Je hebt mediums die de hele dag ‘aan’ staan, die overal en altijd ‘ontvangen’. Het lijkt me heel vermoeiend. En als ze die ontvangen informatie ook nog ongevraagd gaan delen, vind ik dat ongepast.
“Ik sta alleen aan als er iemand tegenover me zit die mij vraagt om aan te gaan. De rest van de tijd sta ik uit”, zei ik laatst nog in mijn oefencirkel. Het voelde lekker, zo’n duidelijke en sterke mening.

Kent u dat gevoel dat je een hele sterke mening verkondigt die staat als een huis.
En dat iets in je zegt: ‘Dat huis staat niet voor eeuwig’...

Vandaag werd ik gebeld door L. Haar stem klonk hees.
“Kan ik je even spreken? Het gaat over Helga”, zei ze.
“O”, zei ik bezorgd.
Helga is voor mij... veel. Ze was mijn eerste medium. Avonden lang vertelde ze me over spiritualiteit. Prachtige avonden waren dat.
En op een dag zei ze: “Het is tijd om je echt te gaan scholen hierin.” Ze gaf me het adres van de Academie voor Mediumschap, waar ik alles leerde.
Helga was er ook toen ik in een depressie belandde in 2004. Ik had paniekaanvallen en zij zat aan mijn voeteneind en wreef mijn voeten. Dat maakte me dan weer rustig. Onvergetelijk.
Daarna werd zijzelf ziek. Ze kreeg ALS, belandde in een rolstoel. Nu mocht ik er af en toe voor haar zijn. Ze kwam altijd naar mijn spirituele avonden, in haar rolstoel, met haar spraakcomputer.

“Helga is zondag overleden”, zegt L.
“Ah nee...”, zeg ik.
Emoties vliegen door elkaar heen. Voor Helga zelf voel ik grote opluchting. Verlost van dat lichaam dat haar in de steek had gelaten.
Verlost van de beperkingen en frustraties.

Maar naar mezelf toe voel ik verwarring en zelfs woede. Waarom heb ik Niets gevoeld zondag en maandag! Geen signaaltje, geen droom, geen enkel teken. En dat juist bij haar, het medium waar het allemaal mee begon, waarmee ik avonden over dit onderwerp heb zitten praten. We hadden zoveel met elkaar.

En dan besef ik: dit is de keerzijde.
De keerzijde van alles onder controle.
De deur zit goed dicht en ik ben goed afgesloten.
Maar ik sluit er dus ook heel veel mee buiten.
Teveel, in dit geval.

“Ik weet niet hoe ik dit ga doen”, zeg ik tegen A. “Maar ik wil hierin veranderen. Ik wil meer loslaten en toch wat meer 'bereikbaar zijn' voor de andere kant.”
Het voelt als een belangrijk voornemen.
Een grote les die ik mezelf zal moeten leren.

Wellicht is het de laatste les die Helga me zo heeft geleerd...
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments