Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

LUISTEREN NAAR IETS

Ik twijfel nog voordat ik kies voor kassa 3.
Iets zegt me dat kassa 3 niet de goede kassa is.
Maar... ik negeer ‘iets’.

Voor me is een vrouw haar boodschappen aan het uitladen.
“O jee”, zegt ze ineens.
Ze wijst op de meloen in haar hand.
“Een bruine plek”, zegt ze tegen de caissière.
“Zal ik hem even laten omruilen?”, vraagt het meisje.
“Heel graag”, zegt de vrouw.
Het meisje pakt te microfoon en roept iemand van de afdeling houdbaar.

Ondertussen gaat de vrouw door met het uitladen van haar boodschappen op de loopband. Ze laat daarbij opvallend veel ruimte tussen de dingen, wel 10 tot 20 cm. Op die manier kan ik de mijne er nog niet opzetten. Ik vraag me af waarom ze dat doet. Is het per ongeluk of expres? Denkt ze dat ze zo de boodschappen niet beschadigd raken? Of is er een andere reden...
De caissière heeft ondertussen alles gescand.
“Dat is dan € 48, 20”, zegt ze. “En uw meloen komt er zo aan.”
De vrouw maakt nog geen enkele aanstalte om de boodschappen in haar tas te doen, waardoor alles nu op een grote hoop aan het einde van de loopband ligt. Dat voorzichtig zijn met de boodschappen is het dus duidelijk niet.

Er komt een jongen met een andere meloen.
“O”, zegt de vrouw.
“Niet goed?”, zegt de caissière.
“Nou...”, zegt de vrouw.
Ze pakt de meloen.
“Ik zou deze niet gekozen hebben.”
“Is er iets mis mee?”, vraagt het meisje nu toch een beetje ongeduldig.
“Nee. Maar ik hoef hem niet. Neem hem toch maar weer mee”, zegt de vrouw een beetje commanderend tegen de jongen.
“Wilt u dan een andere meloen?”, vraagt het meisje.
De vrouw zucht een beetje theatraal.
“Nee, laat maar. Dan maar geen meloen.”

Het meisje zucht terug en begint te tikken op de kassa om de meloen weer af te slaan.
“Dan wordt het € 45, 80”, zegt ze.
De vrouw pakt haar portemonnee en haalt er papiergeld uit.
“U kunt hier alleen pinnen mevrouw”, zegt het meisje. “Dit is een pinkassa.”
“O”, zegt de vrouw weer.
“Het staat hier heel groot, op dit bord”, wijst het meisje.
“Nou, u brengt me zo wel in de problemen”, zegt de vrouw.

En ineens heb ik er genoeg van, want ik ben er wel uit. Deze vrouw creëert problemen, om ze door anderen te laten lossen, wat zij dan weer afkeurt. Typisch geval van behoefte aan aandacht. En dat mag, maar even niet in de Albert Heijn.
“U heeft daar toch pinpasjes”, zeg ik, wijzend in haar portemonnee.
“Ja”, zegt de vrouw.
“Nou hup, pinnen dan”, zeg ik ongeduldig.
“Waar bemoeit u zich mee”, zegt de vrouw verongelijkt.
“Ga nou maar pinnen”, zeg ik.
Boos gaat de vrouw pinnen. Extra langzaam natuurlijk en zacht mopperend over ‘gehaast gedoe’ en ‘onbeschoft’.

Ondertussen ben ik ook boos, maar waarop precies?
Niet eens vooral op die vrouw, want dat is een treurig geval.
Nee, vooral op mezelf.
Want waarom luisterde ik nou niet gewoon naar ‘iets’.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments