Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

TIME IT WAS

Time it was and what a time it was, it was....
A time of innocense.
A time of confidences.
Long ago it must be. I have a photograph.
Preserve your memories. They’re all that’s left you.

Het was een tijd waarin de zeilschool een belangrijke rol speelde in ons leven. Ik weet nog dat zus R. en ik er voor het eerst heengingen, als cursisten. 1982? Tijdens dat weekje les, ontmoetten we de zussen M. en H.
Na dat weekje zeilschool hielden we contact. En in de herfstvakantie: logeren. Zij bij ons of wij bij hen, ieder jaar weer. Ik herinner me een uitspraak van hun moeder na afloop van een paar ontzettend leuke dagen: “Ik hoor het lachen nog door het huis galmen.”

Later beleefden we ook onze eerste vakanties zonder ouders samen. Trektochten met open zeilbootjes door Friesland. Het toppunt van vrijheid. En ook: werken op de zeilschool als instructrices. Zelf geld verdienen. Nog meer vrijheid! Het waren topzomers. De muziek was van Simon and Garfunkel. Dat kwam door M. en H., die hadden de plaat. Wij hadden een bandje. Ik heb het nog.

Het liep ook allemaal weer af. We gingen niet meer naar de zeilschool. De zeilschool zelf werd verkocht. Het contact verwaterde. Ik kon niet bij de bruiloft van M. zijn. Mensen werden ziek. Mensen overleden.

Dit weekend is er een reünie van de zeilschool.
M. komt en ik ook.
Via Facebook laat M. weten: ‘Leuk he, ik heb er zin in.’
Ik terug: ‘Ik ook!’
Het lachen zal weer galmen.
We gaan gaan kijken naar onszelf op foto’s van toen en herinneringen ophalen.

Preserve your memories.
They’re all that’s left you.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments