Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DAG PIM (6)

Het verbroken-verbinding-gevoel is dubbel.
Aan de ene kant spoken de vragen door mijn hoofd.
Waarom zo ineens deze stilte?
Is er iets gebeurd?
Heb ik de verkeerde vragen gesteld?
Aan de andere kant is er opluchting. Ik heb gegeven wat ik kon en nu kan ik alleen nog afwachten.

Mijn ogen zijn steeds op de klok gericht.
18.00 uur. ‘Nog 1 uur Pim.’
Om 18.30 uur kleed ik me om.
18.45 loop ik naar de praktijk. Ik moet nog lesgeven vanavond. Ik weet niet hoe ik het ga doen, maar het moet. En ergens is het misschien ook beter dan de hele avond naar de klok te gaan zitten staren.
18.55 uur. Ik ben thee en koffie aan het klaarzetten. Ik steek de kaars voor Pim aan die de hele avond zal branden en ik zet de witte roos die ik voor haar gekocht heb in een vaas ernaast. Als ik wegloop, hoor ik een rare plop. Ik kijk om. Het kopje van de roos ligt op de grond. "Dat lijkt me wat vroeg", zeg ik. Ik leg het kopje in een glas met water.
19.00 uur. Nu zal hij wel komen. De man van wie ik de naam niet eens weet, omdat niemand die mag weten. De man die erbij zal zijn als Pim de door haar gevijzelde pillen vermengt met het bakje met vla.

Ik weet niet eens of ze van vla houdt.
Ik ben het vergeten te vragen.
Nu kan het niet meer.

De man zal nog wel vragen of ze het echt zeker weet. Met grote stelligheid zal ze ‘ja’ zeggen. De stelligheid zal vooral zijn om hem gerust te stellen, omdat ze hem zo dankbaar is. En misschien ook om zichzelf gerust te stellen. Kun je met stelligheid ‘ja’ zeggen op die vraag?
De bel gaat.
De eerste cursisten komen aan.
De knop moet om.
Ik hoop dat ik het kan.

Ik blijk het te kunnen, al voel ik me wel gespleten. Ik draai mijn les, doe de meditatie, let op hoe het gaat met iedereen, maar tegelijkertijd zijn mijn ogen steeds op de klok gericht en vraag ik me steeds af: is de vla al op? Slaapt ze al? We zitten midden in een oefening als een van de cursisten ineens roept: “Oooooh!” Ze wijst naar het raam en we staan allemaal op. De lucht is bestaat uit wiebelige strepen in de kleuren paars, rood en blauw. Het is surealistisch, prachtig en stemmig en ik moet tranen wegdrukken.

21.01 uur: een cursist staat voor de groep te praten, als ze wordt onderbroken door een hard, knetterend geluid. Ik schrik ervan en kijk meteen naar het stopcontact. Maar het blijkt de kaars van Pim te zijn. Ik loop erheen, maar zie niks bijzonders. Het geluid gaat maar door.
“Mag-ie anders uit?”, vraagt iemand.
“Dat eh, kan niet”, zeg ik. “Die kaars die brandt speciaal voor iemand.”
Ik ben even stil.
“Ik denk ook dat zij het is”, hoor ik mezelf dan zeggen.
De kaars stopt meteen met knetteren.
“Goeie reis, Pim”, zeg ik zachtjes.
De rest van de avond voel ik me heel licht. En vrolijk. En opgelucht.

Die nacht, om 2.28, komt er een e-mail binnen.
Lieve Janneke, het is gebeurd.
Het is goed verlopen, heel vredig.
Later meer.
L.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment