Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DAG PIM (5)

30 maart:
Lieve Janneke, vandaag voor het laatst naar de Hoge Veluwe geweest. Het was er stil en de zon en de sneeuwvlokjes wisselden elkaar af. Een gevecht tussen de winter en de lente. Nou ben ik er toch zo vaak geweest, maar dit had ik nog nooit gezien. Ik heb er heerlijk over zitten mijmeren in de auto. Helemaal niet naar.

Je vroeg of op de rouwkaart komt te staan dat ik het lot in eigen hand heb genomen. Nou, we hebben het zo geformuleerd dat ik ‘mijn eigen weg ben gegaan’. Dat vind ik wel mooi. Jij ook?

31 maart:
Lieve Pim, wat bijzonder, dat je laatste Hoge Veluwe-ervaring toch ook weer uniek was. En ook zo precies waar jij nu bent: op de grens van 2 seizoenen.

Pim, nu het eind zo dichtbij is, ben ik er vanavond toch weer een keer voor gaan zitten om te kijken of het me lukte om Joop, Jaap en Daan en je moeder te voelen. En dit keer lukte het wel, gelukkig! Opvallend: ze waren in een soort juich-stemming en je moeder stond vooraan, heel geruststellend. Daan riep: “Nog 3 nachtjes slapen!” Ik zei: “Waarom voelen jullie zo ver weg? Pim heeft jullie juist nu zo nodig!” Grappig genoeg konden Joop en Jaap dit het beste uitleggen. Ze lieten me een beeld zien dat me verbaasde, namelijk van een baby in een geboorte-kanaal. Daarbij kwam deze uitleg: als iemand van de ene wereld naar de andere wereld gaat, komt-ie in een soort tussen-staat-van-zijn, een tunnel, een kanaal. In die toestand kunnen we haar moeilijk bereiken. Maar we staan klaar, aan de andere kant van de tunnel.

Voor mij is dit ook iets nieuws.
Ik hoop dat ik het goed over heb kunnen brengen.
En dat het je gerust stelt.

31 maart:
Och lief mens, wat ben ik daar blij mee! En mammie die vooraan staat! Altijd als ik bang was in mijn leven, dacht ik aan mammie. Hoe ze daar ziek in die trein naar Sobibor is afgevoerd. De angst die zij toen gehad moet hebben.
En dan Daan, die zo geleden heeft. En Hanneke, die in datzelfde geboortekanaal is overleden! Heel veel dank voor deze woorden. Het steunt me enorm.

Morgen komt L. voor de laatste keer. En dan heb ik di. en woe. nog voor mezelf en dan... mag ik naar huis. Zo voelt het deze dagen.

1 april:
Lieve Pim, blij dat de boodschap goed is aangekomen. Was het fijn vandaag met L.? Niet te moeilijk voor je? Ik zag vanmiddag een hoogleraar theologie op tv die bijna was overleden aan kanker. Toen hem werd gevraagd wat hem dat geleerd had, zei hij: “Dat er geen muur is tussen dit leven en het leven erna. Hooguit een lijn.”

Lieve Pim, even een praktische vraag nog: wanneer gaat de stekker van de computer eruit? Wil je de komende dagen ook geen mail meer ontvangen? Ik ben het liefst zo lang mogelijk bij je, in de vorm van lettertjes, maar alleen zolang jij dat wilt. Nog 2 nachtjes slapen...

2 april:
Lieve Janneke, nee de stekker uit de toverdoos nog heel even niet. Dat is denk ik het laatste. Ik heb ook veel steun aan je mails.
Het wordt nu wel heel onwerkelijk allemaal. Ik kan het niet doorgronden. Maar het voelt als een bootje waarin geen plaats is voor 2...

Ik ben begonnen met de anti-braakmiddelen die ik van de dokter in moet nemen. Ze maken me slaperig, dus met de auto durf ik er niet meer op uit. Geeft niet. Het is nu veel wachten. Gisteren met L. was heel fijn. Zo gek, het voelde helemaal niet echt als afscheid. Het is alsof ik jullie een beetje meeneem.

2 april:
Lieve Pim, hier is het ook onwerkelijk. De zon schijnt, de narcissen komen door en morgen ga jij weg, in je eenpersoons bootje...
Maar ik verheug me op een rare manier ook op de andere vorm van contact waarvan ik zeker weet dat we die zullen hebben. Daar gaan we niks over afspreken hoor, geen code of zo. Ik krijg wel eens mensen in de praktijk die dat hebben gedaan en die blokkeren het hele consult daarmee. Kijk maar hoe je het doet. Ik merk het wel.

Ik verheug me ook op wat jou te wachten staat daar.
De hereniging met je moeder en je mannen.
Na al die tijd...

2 april:
Lieve Janneke, ik kan aan niks anders meer denken. Voel me zo rusteloos. Het gaat morgen gebeuren om 19.00 uur. Ik ben zo onzeker. Maar als ik denk aan mammie, wat die heeft doorstaan, dan is dit niks natuurlijk.
Ik hoop zo met je te kunnen praten vanaf ‘daar’. Je bent zo’n deel van mijn leven geworden. En ik wil ook zo graag weten hoe het gaat met A. en de jongens. Kan me er allemaal niks bij voorstellen hoe dat werkt, maar we zien wel.

2 april:
Lieve Pim, natuurlijk kun je aan niks anders meer denken. Misschien helpt zingen? Dat stelt mij vaak gerust. Morgen steek ik om 19.00 een mooie kaars voor je aan die staat bij een mooie steen. Ik wilde ze nog gaan kopen en kreeg ze ineens cadeau, zomaar, van iemand die niks hiervan weet. Dat zijn van die dingen...

Morgen je laatste dag. Ik moet werken, maar neem mijn laptop mee. Dus als je nog wilt mailen dan ben ik gewoon bereikbaar.

Je laatste, onrustige, nacht Pim. Daarna geen pijn meer ‘s nachts. Geen fysiek lichaam meer, alleen een ziel, waarmee je kunt reizen via je gedachten. Hoe vind je dat! Denken aan Oostenrijk = zijn in Oostenrijk. Zo werkt het daar; ze gaan het je allemaal leren.

Ondertussen zing ik een liedje voor jou.

Veel liefs en nog tot morgen. Xxxx J.

3 april, 2.48 uur:
Wat ben je toch een lieve schat. Dank voor alles. Alles. Xxxxx Pim.

De volgende dag, 3 april, stuur ik tussen 2 consulten door nog een berichtje:
Hoe gaat het Pim? Hoe verloopt de dag? Kun je een beetje muziek luisteren en rustig blijven?

Ik check mijn mail ieder vrij moment.
Er komt niks meer.
Ik twijfel: mag ik nog bellen? Neemt ze nog op?
Rond 17.00 uur besef ik me dat de verbinding is verbroken.
De stekker is uit de toverdoos.

[afloop volgt]
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments