Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DAG PIM (4)

15 maart:
Lieve Pim, Jill is goed aangekomen hoor. Ik ruik haar, en dus jou, de hele dag. Echt een geruststelling, dus dank je wel daarvoor.

Wat naar dat je – juist nu – je geliefde mannen niet om je heen voelt! Ik denk dat het met de emoties te maken heeft. Ik heb er ook last van. Ik ben al 2 keer gaan zitten om contact met ze te maken voor jou, maar mijn hoofd komt er tussen. Vervolgens vroeg ik aan mijn ‘jongens aan de andere kant’ wat ik nou voor je kon doen en ze lieten me voelen: trek 2 kaarten van je groene deck. Dat deed ik. Hieronder het resultaat. Ik was zelf echt verbluft, maar het gaat erom hoe het voor jou voelt.

2013-03-11 16.19.42

‘Goodbye to the old, hello to the new: you finished one part of your life and now an even better part will begin.’
Zie je Pim, het stopt niet. Het gaat gewoon door, op een andere plek en een andere manier.

Old debt paid off: the old weight and habit of debt is lifted from you and your life.
Bij deze voelde ik zo sterk dat schuldgevoel en dat drukkende dankbaar moeten zijn waar je zo’n last van hebt gehad. Nog even Pim, dan is het weg!

Ik stuur je nog iets toe om je rustiger te maken. Komt morgen met de post. In je eigen doosje. What goes around, comes around...

18 maart:
Lieve Janneke, ik loop met jouw schattige engeltje in mijn zak en het is waar: het stelt me gerust. Als ik het even moeilijk heb, dan voel ik en dan denk ik: komt goed.
Gisteren naar mijn oudste vriendin geweest. Niet verteld dat dit de laatste keer was dat we elkaar zagen en dus moest ik steeds zoeken naar woorden. De kleinkinderen wilden steeds bij ‘tante Pim’ zitten. Alsof ze het wisten...
Of zoek ik er nou teveel achter?

De tijd gaat langzaam. Ik ben bijna klaar met de voorbereidingen. Ik ben gestopt met mijn hart-pillen. Dat voelt link aan, maar het moet. Volgende week nog een gesprek met degene die erbij is over de dag zelf. Hij vroeg me na te denken over of ik het ‘s ochtends wil doen, of ‘s avonds. Ik denk nu aan ‘s avonds. Dan kan nog een laatste dag beleven en veel muziek luisteren. Allemaal van die beslissingen. Leg ik nou niet teveel op jouw bord?

18 maart:
Lieve Pim, nee hoor. Ik ben juist blij dat ik dit stukje nog met je mee mag lopen. Het is erg dat je het zo alleen moet doen. Je bent zo vaak geëmigreerd en altijd kon je van iedereen afscheid nemen en zeggen: tot ziens! En nu, bij deze reis, moet het in stilte. Dat spijt me heel erg.

Ik snap de droom wel, van jou en Daan. Hij reed je bijna het water in, aan de rand van dat mooie meer. Die rand staat over waar jij nu staat: op de grens van 2 werelden. Hij is die grens al overgegaan, op dezelfde manier als jij. Hij ziet je twijfelen, kent je angst voor water, maar hij laat je zo ook weten: niks engs aan, kom maar gewoon, of moet ik je duwen? Het blijft een plaaggeest.

21 maart:
Lieve Janneke, dank voor de droomduiding. Zo snap ik hem wel.
Vandaag is mijn trouwdag. Dubbeler kan het niet. Ik ben veel met Joop bezig. Vandaag zag ik 2 reeën, midden op de weg. Ze hebben honger, de winter heeft zo lang geduurd voor ze. Het waren Joops lievelingsdieren.

Ik durf me niet te verheugen op een weerzien, want wat als... Wel voel ik Daan veel om me heen, misschien omdat we dezelfde weg gaan. Ik ben enorm aan het opruimen. Bij hem in huis was helemaal niets meer toen we hem vonden. Zelfs geen tandenborstel! Nu doe ik hetzelfde...

Vandaag afscheid genomen van S. We hebben heel lang gepraat en hij zei hoe moeilijk hij het vond, maar ook dat hij het me zo gunde. Het afscheid was heel emotioneel.

Vanmiddag trok ik Koningin van de Bokalen. Daar werd ik wel even stil van.

24 maart:
Lieve Pim, Koningin van de Bokalen, die zit ook met 1 teen in het water! Dat ben jij!

Mag ik nog even de naam van het middel dat je gaat innemen.
Voor het geval dat.
Je weet nooit.

25 maart:
Lieve Janneke, het was oorlogstijd. Joop en ik liepen over stille wegen en er doken steeds mannen met zwarte, leren jassen op. Ze waren overal en ze hadden het vooral op Joop voorzien, gek genoeg. Toen was ik alleen. Het landschap werd steeds moeilijker begaanbaar, maar ik redde het wel. Toen kwam ik bij een spoor. Er kwam een trein aan met doodskisten. Hele gewone kisten, zo viel me op. Ik sprong op de trein en liftte mee. Ineens was er een hele gelovige jood die zei: 'kom daarvan af. Je maakt ze kapot.' Maar dat deed ik niet en de trein denderde voort.

Het draaiboek voor de grote dag is klaar en dat stelt me enorm gerust. Degene die erbij is komt woe. 3 april. in de avond. Later in de nacht word ik dan ‘gevonden’.

Vannacht mijn laatste volle maan. Gek, ik heb altijd iets gehad met volle maan.
Nog 1 week.

26 maart:
Lieve Pim, en de trein dendert voort... Jeetje, je laatste week.

Pim, mag ik over je schrijven, als alles voorbij is? Alleen als jij het goed vindt hoor.

29 maart:
Ja hoor, je mag zeker over me schrijven. Je weet met hoeveel plezier ik jouw blog heb gelezen, vaak ‘s nachts, als ik niet slapen kon. Ik zal het missen. Kun je dingen missen als je dood bent?

L. heeft mijn rouwbrief gemaakt. Plain and simple, zoals ik het graag wil.

Wat ik nu een groot probleem vind, dat zijn de charades die ik moet opvoeren als mensen me bellen. Dat ik nog afspraken met ze maak voor na 3 april. Het voelt slecht. Ik heb dan ook maar besloten de telefoon niet meer op te nemen en de voicemail niet meer af te luisteren.

Morgen dan nog 1 keer naar de Hoge Veluwe.
Nu echt voor de allerlaatste keer.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 5 comments