Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

VIA ONZICHTBARE TELEFOONTJES

"Ik denk dat ik iets moet met een bepaalde man”, zegt klant Diane tegen me.
“Ik kom hem overal tegen. Dat kan toch geen toeval zijn?”

Achter deze uitspraak zit een hele denkwijze, een wereldbeeld dat je steeds vaker tegenkomt. Eigenlijk zegt ze Diane namelijk dat er iemand achter al die ontmoetingen zit. Of iets. Iets of iemand met een regelpaneel (mijn fantasie) die mensen die hij bij elkaar vindt passen naar elkaar toe stuurt. Net zo lang tot ze het door hebben: jullie horen bij elkaar.
Ze schetst het beeld van een gestuurde wereld, vol mensen zonder vrije wil.

Ik ken de situatie trouwens wel. Het was tijdens mijn studietijd dat ik iedere keer dezelfde man tegenkwam. Zat ik te studeren, kwam hij terug van een koffiepauze en bleek tegenover me te zitten. Zat ik de volgende dag op een hele andere plek, bleek hij naast me te zitten. Fietste ik door de stad, stapte hij voor mijn neus uit de tram. Stond ik in de lift in het ziekenhuis, de deuren gaan open, 3 x raden wie daar stond. En ook ik dacht toen: ‘Wij moeten blijkbaar iets met elkaar.’
Hij dacht blijkbaar hetzelfde en schoof aan toen ik een keer thee zat te drinken in de kantine van de faculteit. Na 10 minuten praten wist ik dat wij helemaal niets met elkaar hoefden.
Er ging iets uit (zo voelde het ook echt).
Ik kwam hem daarna ook nooit meer tegen.

In de jaren daarna heb ik veel nagedacht over hoe dit nu eigenlijk zat.

“Ik zie het toch net iets anders”, zeg ik tegen Diane. “Elkaar ont-moeten betekent niet dat je ook iets met elkaar moet. Het betekent hooguit dat er een bepaalde aantrekkingskracht is. Die kracht kan van alles zijn, van seksuele aantrekkingskracht, tot een bepaalde herkenning. Daardoor kom je in elkaars ‘veld’, je gaat elkaar bellen; onhoorbare gesprekken voeren via onzichtbare telefoontjes. Je trekt en stuurt onbewust naar elkaar toe, wat kan leiden tot ontmoetingen in allerlei situaties.

De man van Diane blijkt er trouwens een te zijn die ze al kent; ze hebben ooit iets gehad samen. Nu zijn ze – helemaal los van elkaar – allebei op een punt gekomen in hun leven gekomen waarin ze niet meer weten hoe nu verder te gaan en ook allebei de neiging hebben om achteruit te stappen. Om te vluchten voor de toekomst door terug te gaan naar het verleden. Iets waarover ik geen goed gevoel heb en ik dat deel ik ook met Diane.
“Ik eigenlijk ook niet”, zegt Diane. “Maar daar zit hem dus de aantrekkingskracht?”
Ik knik.
“Jullie zoeken bevestiging van die angst bij elkaar.”
“En hoe kom ik daarvan af?”, vraagt Diane.
“Dat heb je net gedaan”, zeg ik. “Door het in te zien.”

Hierna praten we over Diane’s toekomst en hoe die eruit zou kunnen zien. Door de helderheid die ze daarover begint te krijgen, merk ik dat ze veel rustiger wordt.

“Gaat hij nu niet meer bellen met dat onzichtbare telefoontje waar je het over had?”, vraagt Diane ten slotte aan het eind.
“Vast wel”, zeg ik. “Maar als je maar lang genoeg niet opneemt, dan houdt dat bellen vanzelf wel op.”
Ook onzichtbare telefoontjes kun je uitzetten, gelukkig.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments