Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

WE MAKEN ER EEN NOTITIE VAN

Wij hadden een grote boom in de voortuin staan.
Een kriekenboom.
Hij was prachtig en enorm en hij leek ons huis te beschermen.

Maar hij ging ook elk jaar een beetje verder overhangen naar de straatkant.
“Hij is ziek”, stelde een hovenier vast. “U moet hem laten kappen.”
We vroegen een kapvergunning aan en kregen die en met pijn in het hart lieten we de boom omzagen. Tot vlak boven de grond. Want de wortels gingen ook tot onder de straat door, dus die konden we niet laten verwijderen.
Maar.
Bij de kapvergunning, hoorde ook een herplantingsplicht en dat was dus een probleem. De voortuin stond namelijk vol met andere bomen en struiken. En op de plek van de kriekenboom, stond nog altijd de stam, dus ook daar konden we niet herplanten.
“Waarom moet dat eigenlijk, herplanten?”, vroeg de pipo.
“Omdat er niks mag veranderen aan het straatbeeld, geloof ik”, zei ik twijfelachtig.

Op een dag werd er aangebeld. Een juffrouw met een map stond voor de deur. Ze keek naar de voortuin.
“Waar is uw nieuwe boom?”, vroeg ze.
“Die is er niet”, zei ik. “Het past niet.”
“Nee”, zei de juffrouw. “Ik zie het. De tuin is vol.”
“Ik denk ook dat we, met al deze bomen in dit tuintje, genoeg bijdragen aan het groenbeeld in de straat, denkt u niet?”
Ja, dat dacht de juffrouw ook wel.
“Maar”, zei ze. “Ik moet er wel een notitie van maken.”
Ik dacht: prima hoor, maak jij er maar lekker een notitie van.

Helaas leidde de notitie tot een nieuwe brief van de gemeente. We hadden tot 1 april om de herplanten en anders volgde er een dwangsom. Geen overleg, meteen grof geschut. Daar schrik je toch van.
“Oke”, zei ik. “Dan moet de conifeer maar weg.”
Ook weer met pijn in het hart, want de conifeer was altijd zo leuk met Kerst met lichtjes erin en zo. En het sloeg natuurlijk nergens op, een boom weghalen omdat je een boom moet planten, maar de gemeente zat duidelijk verstopt in hun woud van regeltjes en zag door de bomen het bos niet meer.

Dus.
De conifeer werd geslacht.
Een kuil bleef achter.
Wij vandaag naar een bomenkwekerij voor een nieuwe boom.
En ik zag meteen wat ik wilde: een appelboom!
“Nee, die mag niet”, zei A.
“Hoezo mag niet?”, vroeg ik.
A. haalde een nieuwe brief van de gemeente uit zijn zak. Er stonden instructies op over de nieuw te planten boom. Die moest minimaal een omtrek hebben van 18 cm., mocht niet hoger dan 6 meter worden en we konden kiezen uit 10 verschillende soorten en daar stond de appelboom niet bij.

En toen had ik het gehad. Ik pakte de brief af van A. en ging bellen naar de commissie Ruimte van de gemeente. En terwijl de telefoon overging, ging mijn hartslag omhoog en werd ik bozer en bozer. Niet alleen vanwege bomen, maar ook omdat mijn praktijkruimte zit in een pand van de gemeente en de gemeente het huurcontract heeft opgezegd. Ze gaan het pand verkopen en mogelijk wordt het gesloopt. Het is een prachtig oud pand in goede staat, Amsterdamse school-stijl, zeer straatbeelbepalend. Maar om geld-redenen (en niks anders dan dat) wil de gemeente ervan af en dan blijkt het straatbeeld ineens he-le-maal geen waarde meer te hebben.

“...van de commissie Ruimte”, hoorde ik ineens aan de andere kant van de lijn.
“Ja, ik wil gewoon een appelboom!”, riep ik boos. “Hij staat niet op de herplantingslijst, maar ik ben het er niet mee eens. En...”
“O”, zei de mevrouw van de commissie Ruimte. “Nou ja, goed, vooruit. Dan maar een appelboom.”
‘Zo’, dacht ik. ‘Zo doe je dat dus. Je moet het niet allemaal over je kant laten gaan. Je moet in verzet komen tegen onredelijkheid. Dan komt het vanzelf goed.’
En ik was weer blij.
Want ik had zin in die appelboom.

“Wat is uw adres?”, klonk het nog even aan de andere kant van de lijn. “Want dan maak ik er nog even een notitie van.”
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments