Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

TO PRAY RAIN

Bidden.
Ik weet nog goed de eerste keer dat ik dat zag.
Ik was een jaar of 8 en ik at bij de buren. En net toen ik het voedsel op mijn bord wilde gaan aanvallen, vouwde het hele gezin de handen en sloot de ogen.
Wat was dit nou?
Ik vond het een groot mysterie.

Thuis vertelde ik wat ik had meegemaakt.
“Dat is bidden”, zei mijn moeder. “Weet je ook nog wat ze zeiden?”
Ja, dat wist ik wel, dacht ik, want ik had heel goed opgelet.
“Here zage deze spijkers, hamer”, zei ik.
Die tekst had ook iets logisch. Het had natuurlijk weer iets met Jezus te maken en diens vader was timmerman, dus, vandaar.

Het hele eerste deel van mijn leven was ik atheïst.
Al geloofde ik denk ik ergens ook weer wel.
Ik wist niet in wat, dat moest nog komen.
Maar soms deed ik het gewoon, ineens: de handen vouwen.
Geloof kan diep zitten.

Ik herinner me een moment in 2003. De pipo was er al, maar ik had net mijn 3e miskraam gehad, dus of er een broertje of zusje zou komen, dat was zeer de vraag. Terwijl ik er zo op hoopte.
Op een ochtend liep ik naar de hei. Die was gehuld in een zware mist. Ik ging zitten op een bankje onder een boom. Druppels vielen van de takken op me neer. Ik vouwde mijn handen en ik vroeg:
“Mag er alstublieft nog 1 kindje komen? Alstublieft?’
Het bleef heel stil.
“Alstublieft?”, vroeg ik nog een keer. Ik wist niet wat ik er nog aan toe moest voegen. Uiteindelijk stond ik op en liep weg. Ik voelde me vreselijk. Niet alleen vanwege het verdriet en de angst, maar ook om dat gebed. Bij iedere stap realiseerde ik me meer: dit was niet goed. Hier klonk geen hoop uit, alleen maar wanhoop. En er zat ook geen dankbaarheid in. Zo was het niks.

Ik keerde om, liep terug naar het bankje, ging weer zitten, vouwde mijn handen.
“Welkom”, zei ik toen. “Je bent heel erg welkom. En dank u wel voor de pipo.”
Dit voelde al een stuk beter en zo kon ik naar huis.

Vandaag keek ik op youtube naar Gregg Braden, wetenschapper en, laten we zeggen, moderne gelovige. Een bruggenbouwer ook, tussen het geloof (vooral de hele oude geloven, waar volgens hem veel wijsheid in zit) en de wetenschap. Hij vertelde hoe hij eens werd uitgenodigd door een indiaan om samen ‘regen te bidden’. (‘To pray rain’, zoals hij het zei. Niet ‘to pray for rain’.) Regen bidden bleek niet vragen om regen. Het bleek je voor te stellen dat de regen er al is. Om de regen al te voelen, natte kleren op je lijf, modder onder je voeten. “To create a new reality”, in de woorden van Braden. "And to thank for all the rain that has already been."

Hoe het technisch werkt, kan Gregg het beste zelf uitleggen.
Maar ik herkende ineens mijn getwijfel, daar bij dat bankje.
Het gevoel: erom vragen is niet goed, want dan bevestig je alleen dat het er nog niet is.
Probeer een nieuwe realiteit te creëren.
En vergeet niet te bedanken, voor alles wat er al was.

http://www.youtube.com/watch?v=Rp-P031C4Vg
(De hele lezing is waardevol. Het gebed-stukje begint vanaf 3 uur 10 minuten.)
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments