Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE FUNCTIE VAN DE GLITTERTJES

“Daar ben ik weer!”, zegt de boekhouder terwijl hij binnenstapt.
Eens per jaar komt hij langs.
Om ‘de bonnetjes op te halen’.

Als de boekhouder zit, met z’n thee en z’n pen en papier in de aanslag, begint hij te praten. Ik weet niet waarom, maar dat doet hij altijd. Praten, praten, over van alles. Eerst gaat het over de economie.
“Het worden 7 magere jaren. En het begon in 2008, dus we zijn er bijna.”
En dan over de klanten die het moeilijk hebben.
“Je moet nu niet in de mode zitten. De hoveniers doen het redelijk, maar in de bouw is het een drama.
Over zijn natuurlijke vijand, de fiscus:
“Die jongens van de OB, dat zijn hele gemene. Die moeten we altijd uit de buurt zien te houden.”
Maar vooral over zijn grote nachtmerrie: de nog altijd toenemende automatisering.
“Ik heb daar niks mee, maar je moet. Als je ziet hoeveel tijd en geld erin is gaan zitten. Dure software-programma’s die we maandenlang getest hebben en die dan toch een fatale storing vertoonden. De gigantische backup-systemen die er staan te draaien, want je grote angst is dat er dingen verloren gaan. En ik weet nog goed, een paar jaar geleden, hadden we een hacker uit Irak en die heeft alles platgegooid bij ons. Weken, maanden mee bezig geweest om alles weer goed te krijgen. Allemaal tijd en geld die zo wegstroomt.”

Ieder jaar weer luister ik naar zijn verhalen. Of nou ja, naar het eerste stukje, want hoe aardig de man ook is, ik kan mijn aandacht er niet goed bij houden. Mijn gedachten dwalen af en mijn ogen ook. Ze gaan naar zijn nieuwe bril. Op de pootjes zitten kleine glimmertjes zie ik, wat ik opvallend vind voor een boekhouder. Waarom zou hij voor deze bril gekozen hebben? Is hij stiekem een kunstenaar? Wat doet hij uberhaupt in de uren waarin hij niet bezig is de jongens van de OB op een afstand te houden?
“... maar ik wandel veel”, zegt de boekhouder ineens.
Ik schrik wakker.
“Oh?”, zeg ik.
“Ik wandel altijd tussen de middag. En op zondag. Dat is beter voor me. Ik werk namelijk altijd met negativiteit. Mensen bellen alleen maar met problemen. Dat ze een hoge aanslag hebben gehad, of dat er een deurwaarder voor de deur staat. Allemaal ellende. En het vreet toch aan je, als je niet oppast. En dan ga ik wandelen en dan wandel ik het er zo... allemaal uit. Daarna kruip ik weer achter het scherm, met een leeg hoofd.”

Deze opmerking geeft me ineens een heel ander beeld van het vak van boekhouder. Het gaat niet primair over cijfers, maar over problemen. En ik snap ineens zijn noodzaak om te vertellen, want ook dat is een manier om het hoofd leeg te maken. Ik zie hem voor me, wandelend. En mensen die hem passeren en die denken: daar wandelt een man en die helemaal niet weten dat daar een boekhouder loopt die zijn hoofd aan het leegmaken is. Ik snap het allemaal.
En zelfs snap ik de functie
van de glittertjes
aan de zijkant van zijn bril.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments