Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

'ALS GOD HET MAG...'

Je zit op een stoel.
En je doet niks anders dan bladzijdes omslaan.
Maar soms is het lezen van een boek een zwaar avontuur.

Dit avontuur begon bij de kennismaking in DWDD, ruim een jaar geleden. Daar was iedereen ineens laaiend enthousiast over Bonita Avenue van Peter Buwalda. Je maakt dan als kijker toch een soort inschatting: wie zijn het die het goed vinden? Welke woorden gebruiken ze? Ik geloof dat de woorden ‘leest als een orkaan’ van Matthijs van Nieuwkerk de doorslag gaven. Dat wilde ik wel eens meemaken.

Het duurde nog lang voordat dat idee ook een feit werd, maar uiteindelijk belandde het boek op een verlanglijstje. (Eigenlijk vind ik dat een schrijver dit allemaal moet weten, ook hoe zijn boek bij wie is gekomen. Ik vraag het ook vaak aan lezers van mijn boek Dooie Boel: hoe kwam je eraan? De gekste verhalen hoor je dan. Met als hoogtepunt: ‘Het viel op mijn hoofd in de biep, toen het uit een kast viel.’ Mooier krijg je het niet.)
Maar goed ik kreeg dus Bonita Avenue en wel van de Sinter-pipo-klaas. En al gauw begreep ik dat van die orkaan van Van Nieuwkerk. Bonita Avenue wandel je in zoals je met schaatsen een ijsbaan op komt lopen. Woooooh!

Wel viel me op, toen ik gewend was aan het glijden, dat ik het een goed boek vond, maar geen knap boek. Een knap boek tilt je op, maar Bonita Avenue sleurt je voort. Wat niks geeft, want het was ook echt een godallejezusminagoed verhaal. Het ging en het ging en hoewel het me aanvankelijk nog lukte om ‘s avonds maar een pagina of 30, 40 te lezen (rekken = leuker) ging mijn leestempo steeds meer omhoog, totdat ik sneller dan verwacht aankwam bij ‘het laatste eind’.

Dat laatste eind, die pakweg 160 pags, daar barstte de orkaan van Matthijs pas echt los. Het drama werd steeds erger – SPOILER ALERT! - met SM-porno-scènes, diepe psychoses, chantage, inbraak, een gevecht op leven en dood met het laatste als gevolg, een lijk in een zaagmachine, een lijk in een kofferbak, een zelfmoord (met vliegen, ik hoor ze nog zoemen in mijn hoofd) in een luxe jacht en het afscheidsbriefje dat ongelezen door de dochter werd verscheurd.

Om een of andere reden was dat laatste detail de druppel.
Dit was geen lezen meer.
Dit was een marteling.
Ik voelde dat ik werd geradbraakt door een hele wrede man.
Net als de hoofdpersonen, voor zover ze nog in leven waren.

Na het omslaan van de laatste bladzij, was ik dan ook boos. Boos op Peter Buwalda dat hij zo wreed was geweest, naar ons toe, naar Aaron, naar Tineke (niet naar Joni, want daar had ik een hekel aan), maar vooral heel erg naar Siem. Peter heeft Siem ont-zet-tend slecht behandeld in zijn boek en dat neem ik hem ook ont-zet-tend kwalijk. Ik ben helemaal niet van het happy end. In tegendeel. Maak het maar echt, maak het zelfs nog maar rauwer, maar dit, dit overschreed alle grenzen. Dit was pure zelfdestructie. Dit was alles wat je hebt opgebouwd in stukjes scheuren, zonder enig doel.
“Als je dan toch niet van die mensen houdt, schrijf ze dan ook niet!”, schreeuwde ik woedend naar de foto van de schrijver op de achterflap.
Die keek me aan met een duistere blik.
En ik meende hem te horen zeggen: “Als God het mag, dan mag ik het ook.”
Maar dat ben ik niet met hem eens.
Want God heeft een afterlife als bonus, en daar zit hem de zin van en de troost voor alle ellende.
En voor zover ik weet, bestaat er geen hemel voor overleden fictieve figuren.
Al zou dat zeker iets zijn om over na te denken...

Afijn, het gaat alweer een beetje.
Bonita Avenue ligt ver weg achterin een kast en wie ‘m wil hebben, mag ‘m komen halen.
En de film, die sla ik over.
Het boek was voor mij al erg genoeg.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments