Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE BETAZOIDS

Ik zie, van boven in mijn praktijk, hoe ze aan komt lopen.
M.
En ik denk: 'Daar loopt een Betazoid. En niemand die het ziet.'

M. en ik zijn collega’s, hoewel we op verschillende vlakken werken.
Zij meer op het medische, ik op het emotionele, maar uiteindelijk komt het allemaal op hetzelfde neer.
We helpen mensen, gebruik makend van onze onzichtbare instrumenten.
En eens in de maand, checken we de werking daarvan.

“Hoe is het?”, vraagt M.
“Best goed”, zeg ik. “Al worstel ik met een gemeentelijk probleem waarvan ik me afvraag hoe dat nou echt zit.”
M. pakt haar tas en haalt haar pendel eruit. Ze sluit haar ogen. De pendel hangt naar beneden en begint dan te zwaaien. Soms van voor naar achter, soms van links naar rechts.
“Volgens mij zit het zo...”, zegt M. na een tijdje. En ze vertelt.
“Aha...”, zeg ik.
Het gemeente-probleem staat ineens in een heel ander licht.

Vervolgens geef ik haar een gesloten enveloppe met een foto van een klant waar ik graag een second opinion over wil. En zij geeft mij een stuk papier met het handschrift van een klant van haar voor wie hetzelfde geldt. En we ‘kijken’ zoals wij kijken. En we puzzelen samen op wat deze mensen nodig hebben en hoe we ze het beste kunnen helpen.

De tijd vliegt en ineens moeten we afronden. We nemen afscheid.
Als ik haar buiten weer zie lopen, denk ik aan wat ze me eerder zei. Dat ze als kind gewoon vertelde over wat ze 'zag' en wat ze 'wist' en dat haar familie daar zo van schrok dat er allerlei spanningen ontstonden. Daaruit leerde ze: mondje dicht. Alleen vertellen wat ze jou verteld hebben en niet wat je ziet. Het duurde jaren en een ernstige ziekte voordat ze ontdekte dat het tijd was om toch weer wat met haar helderziendheid en heldervoelendheid te gaan doen.

Mijn verhaal ging iets anders, maar ook ik draaide ‘de plaatjeskraan’ dicht omdat ik niet wist wat ik ermee moest. En eigenlijk was ik die hele kraan al helemaal vergeten. Maar ook ik werd ziek en moest gaan zoeken in mezelf wie ik eigenlijk was. Ik weet nog toen ik voor het eerst in de serie Star Trek de ‘betazoid’ Deanna Troi zag. Betazoïds waren empatisch en telepathisch. Deanna’s functie aan boord van het ruimteschip was invoelen, bijvoorbeeld wanneer ze weer eens op een andere buitensaardse soort stuitten en niet wisten wat hun intenties waren. En iets in me zei: he, dat ben ik!

Zo lopen er velen rond zoals wij.
Ze zien, voelen, weten, maar ze zeggen niks.
Ze doen zich voor als normaal, wat ze natuurlijk eigenlijk ook zijn.
Alleen de wereld is er nog niet klaar voor.
De serie van Star Trek met Deanna Troi speelde in 2366.
We hebben nog 353 jaar te gaan.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments