Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

GEEN IDEE VOOR WAT (2)

Het is tijd om dood te gaan.
In dat andere leven dus. (zie post 8 febr.)
Marjanne, die me vragen stelt, vraagt me ook hier weer hoe dat gaat.

Ik lig in een ziekenhuisbed. Het is erg armoedig allemaal en ik vind het een duidelijke weerspiegeling van mijn hele leven: klein en ellendig. Naast me zit een vrouw. Mijn lieve, tweede vrouw. Ik wil haar mijn excuses aanbieden, want ik heb er nooit volledig voor haar kunnen zijn en heb haar ook nooit volledig toegelaten, terwijl zij zo haar best deed en het ook zo verdiende. Maar een deel van mij zat op slot.

Het duurt allemaal vreselijk lang, dat doodgaan, en ik heb echt genoeg van.
Maar dan ‘ga ik’ toch.
Zo voelt het, als gaan.
“Blijf er eens even boven hangen”, zegt Marjanne. “Zijn er dingen waar je spijt van hebt?”

Ja, heel duidelijk, 2 dingen.
Het ene is de gedachte van voor het huis, dat ik het heb laten gebeuren, toen, met mijn gezin. Dat gevoel heb ik de rest van mijn leven als een kei met me rondgesjouwd.

Het andere heeft te maken met een vriend van mij. Wat hij en ik deelden was dat hij ook alles was kwijtgeraakt. Maar een groot verschil was dat hij de tijd niet had stilgezet. Hij was gewoon weer opnieuw begonnen en had nog genoten van het leven. Ik zag hoe hij dat deed en wilde dat ik het ook kon, maar ik deed het niet.
“Misschien stond je het jezelf niet toe”, zei Marjanne.
En dat is het ja. Ik stond het mezelf niet toe, maar het was verkeerd. Ik had positief moeten blijven, er nog wat van moeten maken.

En weer valt er een kwartje. Want kijk mij eens, in dit leven. Ook dat had een hele moeilijke start, maar boy, wat heb ik er nog van gemaakt! ‘Dwangmatig positief’, heeft A. me wel eens genoemd. En ik dacht: ‘het zal wel. Mij krijg je er niet vanaf. Voor geen goud. Wat er ook gebeurt, ik blijf naar boven kijken.' Nu begrijp ik die sterke gedachte.

“Wat heb je gedaan met dat andere waar je spijt van hebt?”, vraagt Marjanne. “Met dat gevoel dat je je gezin niet beschermd hebt?”
Oei, dat is een nare. Want nu duiken er ineens allerlei situaties op in mijn huidige leven waarin ik werd aangevallen en... niets deed. Aan de grond genageld stond. Die keer dat die andere moeder op het schoolplein iets naars zei over de pipo. Wat deed ik? Niets! Weken heb ik ermee geworsteld, met dat moment. Een verrader, zo voelde ik mij. Ik begreep het ook niet.
“Wat erg!”, roep ik. “Ik doe het nog steeds. Ik heb er helemaal niks van geleerd!”
“Destijds kon je er niets aan doen”, reageert Marjanne. “Je kon niets doen toen jullie werden opgepakt. En dat gevoel heb je meegenomen. Maar nu kun je het achterlaten in dat oude leven. Doe dat maar. Bedenk maar hoe je het daar laat en voortaan anders kunt reageren.”
Ik vind dit lastig te visualiseren, dus ik bedenk het maar gewoon: ik laat het daar. Het hoort daar, niet hier.

Marjanne vraagt me hoe is het om ‘bij de bron’ te zijn, in die andere wereld, waar we komen na onze aardse dood.
Gek, ook daar beland ik aanvankelijk in een bed.
Alles is hetzelfde, alleen dan niet klein en ellendig, maar groot en 'splendid', dat is het woord dat me invalt.
Vreemd is ook het moment dat ik voor het eerst ‘buiten’ het ziekenhuis kom en het eerste wat me opvalt is: het ontbreken van grenzen. Ik ben gewend aan een straat die begrensd wordt door een stoep en een land grenst aan een ander land. Hier is alles... één. Alles is. En kijk, daar is mijn gezin! En ook die zijn gewoon en ik... stap er gewoon weer in. Ik begrijp ineens dat ik al die tijd met een illusie geleefd heb. Ik dacht dat ik alles verloren was, maar het was er nog gewoon. En nu ben ik er ook weer bij. En ik besluit, op dit punt, om dat in mijn volgende leven aan mensen te gaan vertellen. Dat we niet verliezen, maar dat het op een andere manier doorgaat.

Als ik mijn ogen weer heb geopend, vraagt Marjanne of ik nog wat drinken wil.
“Nee”, zeg ik. "Ik wil even niets. Ik alleen zijn en dit laten bezinken.”
Ik ben echt overdonderd door alles.

Ik rij rustig op de snelweg.
Onverwachts is het gevoel als ik thuis kom.
Als ik de deur van het slot draai en over de drempel naar binnen stap.
Tranen stromen over mijn gezicht.
Thuis heeft nog nooit zo veilig gevoeld.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment