Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

GEEN IDEE VOOR WAT

“Wil je zitten op een stoel, of liggen op de bank?”, vraagt Marjanne.
“Op de bank”, zeg ik.
Liggen op de bank maakt het nog echter, vind ik.

Het is ook nog een hele mooie bank trouwens. Zwart leer, heel breed met kussens eromheen en een tafeltje ernaast.
“Ik heb ook nog een deken voor je”, zegt Marjanne.
Ik nestel me onder de deken, sluit mijn ogen, ontspan me en voel me helemaal rustig.
“Klaar?”, zegt Marjanne.
“Klaar”, zeg ik.
Geen idee voor wat natuurlijk.

Ik heb net een voorgesprekje gehad met deze regressie- en reïncarnatie-therapeute. Ze vroeg me naar ‘het thema’ dat ik wilde onderzoeken. Dat was lastig, want eigenlijk voelde ik vooral een nieuwsgierigheid om eens terug te gaan naar tijden die ik me niet meer herinner, maar die toch vast hun sporen hebben achtergelaten op mijn ziel. Maar goed, thema’s genoeg natuurlijk. Dus ik koos voor de angst, want die kan me toch soms nog aanvliegen op momenten waarop er eigenlijk niets aan de hand is.
“Ik heb in het verleden ook paniekaanvallen gehad”, zei ik tijdens het voorgesprekje.
“Ah!”, zei Marjanne. “Dat is een mooi uitgangspunt.”

Dus nu, liggend op de bank, vraagt ze me terug te gaan naar die aanvallen.
“Kun je ze voelen?”, vraagt ze.
En ik moet even zoeken in mezelf, want het is alweer 9 jaar geleden, maar dan voel ik ze inderdaad weer. Die hevige golven van pure paniek die door je lichaam rollen en die je keel dichtdrukken, zo erg dat je niet eens meer gillen kunt.
“Ik tel zo af van 3 naar 1 en dan vertel je waar je angstig voor bent”, zegt Marjanne. “3, 2, 1...”
“Verlies”, zeg ik.
“Verlies van wat?”, vraagt M.
“Van alles”, zeg ik.
Ik sta buiten, op straat, voor de deur van mijn huis. Mijn jongste dochter staat voor me en kijkt me angstig aan. ‘Papa?’, vraagt ze. Ik kijk niet terug. Naast me staat mijn zoon, achter me mijn vrouw en onze andere dochter. Ik voel me afschuwelijk. Door het schreeuwen, duwen, dreigen met wapens. Maar het meest door het gevoel van falen. Ik had ze moeten beschermen. We hadden al weg kunnen zijn. Het komt door mij dat we hier staan en dat we alles kwijtraken.

Alles.

Er volgen flitsen van een gebouw met een binnenplaats, van een kantoor met papieren. Een raar moment dat heel helder is: ze nemen mijn koffer mee. Ik zie hem verdwijnen en weet dat ik hem nooit meer terug zal zien.
“Waar blijven je vrouw en kinderen?”, vraagt Marjanne.
Dit stuk kan ik niet vertellen, al zie ik het wel. Het huilen neemt het over, ongecontroleerd. En af en toe de gedachte: ‘Waar komt dit vandaan? Wat doe ik? Is dit echt, of verzin ik het allemaal?’

Tegelijkertijd vallen er kwartjes. Dat beeld van die koffer herken ik namelijk zo duidelijk van de nachtmerrie die ik in vele varianten heb gehad. Ik stap in een trein die gaat rijden en m’n koffer staat nog op het perron (paniek!) of ik loop in een vreemde stad en ze pakken mijn koffer af waar ALLES in zit, waardoor ik weet dat ik nooit meer thuis kan komen...
Ineens begrijp ik het: de koffer staat voor iets groters. Voor hen. Voor mijn Echte Alles. Alleen dat durf ik niet meer voor me te zien. Zelfs nu niet.

Marjanne vraagt of ik ze ooit nog terug heb gezien in dat leven.
Nee, nooit meer. Wel de namen van de meisjes en van mijn vrouw, ze stonden op een lijst. Van de jongen zag ik zelfs dat nooit meer.

Er valt weer een kwartje. Het gebeurt vaak als ik ‘s avonds weg moet, om te werken, dat het me eigenlijk niet lukt om weg te gaan. Dat ik mezelf niet over die drempel krijg omdat ik bang ben dat ik niet meer terug zal komen. Nu bedenk ik me dat dat is waar ik pats-boem deze vreselijke film inviel. Net over die drempel. Wetend dat het voorbij is.

(Morgen meer. Cliffhanger vanuit een ander leven. Het kan allemaal.)
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments