Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

OKE. SNAP IK.

Soms denken mensen dat, omdat ik medium ben, ik ‘het’ allemaal altijd zeker weet.
Van de spirituele wereld en van de onze.
Niet dus.
Ik twijfel ook, regelmatig.

Iedere avond ‘zit ik voor trance’, zoals dat heet. Het idee van ‘zitten voor trance’ is dat je jezelf soort van leert uitschakelen en overgeven aan de spirituele wereld, in de hoop dat dat tot een samenwerking kan leiden. Dat zij kunnen spreken via mij (direct voice), of (toppunt) zich kunnen laten zien via mij (materialisatie).

(Dit laatste is een zeer lange termijn-droom, ik weet het kenners, maar waar geen dromen zijn, geen toekomst.)

Mijn doel, mijn wens, is dus om het mediumschap meer concreet te maken. Dat ik ‘ertussenuit’ ga, mijn hoofd niet meer meedoet, dat ik een instrument word voor hen. Maar hoe concreet dat einddoel ook mag zijn, de weg ernaartoe is buitengewoon vaag. Je zit, je zakt weg, je zoekt naar hoeveel of hoe weinig je erbij moet blijven, naar wat werkt en wat niet. Soms voel ik wind in mijn gezicht, soms hoor ik geluiden die van ‘ergens anders’ vandaan komen, of er lijkt ineens iets dwars door mijn voorhoofd te gaan. Dat is dan spectaculair en dan weet ik: ze werken aan me en met me. Maar momenteel ga ik door een fase die voelt als een eenzame wandeling door een diep en donker bos waar ik geen hand voor ogen zie en mijzelf steeds maar weer die vraag stel: waar ben ik in godsnaam mee bezig. Andere mensen kijken nu tv, bellen hun vrienden of gaan squashen en ik zit hier met mijn ogen dicht, te zitten voor trance.

Gisteravond besloot ik het ze voor te leggen. Ik zei: ‘Lieve mensen aan de andere kant, leidt dit nog ergens toe? Doe ik het goed? Kan er weer eens iets gebeuren?’
Ik zag een gele bloem.
‘Wat is er met een gele bloem?’, vroeg ik.
En ik voelde: kijk erin.
Ik kijken.
Maar ik zag niks.
Was dat dan de boodschap? Je kijkt wel, maar je ziet niks? Frustrerend.

Vandaag kwam ik aan op de praktijk.
“Je hebt post”, zei de receptioniste.
Dat heb ik daar niet vaak, dus dat was leuk nieuws. Een mooie enveloppe, met een bedankkaartje van een blije klant. Altijd fijn. Ik zet de kaart op een mooi plekje, loop weg.
Stop.
Loop terug.
Kijk op de kaart.
Een gele bloem.
Kijk in de gele bloem, want er staan woorden in het hart.
‘Wees als een bloem, blijf uitreiken naar het licht en je groeit iedere dag een stukje.’

Oke.
Snap ik.
Dank.
Dank.
Dank.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 4 comments