Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HET IS WEER GELUKT VANDAAG!

We zitten in een stuurgroepvergadering, op de kamer van directrice M. van de speciale school van het patatje.
Allemaal rond de tafel en diep in gesprek als ineens de deur een stukje open gaat.
Een klein, zwart koppie steekt om de hoek.

“Hooooo jongens”, zegt directrice M. tegen ons. “We moeten even stoppen, want dit is echt heel belangrijk. Kom maar binnen Jason.”
Ze wenkt het jongetje dat nu voorzichtig naar binnen treedt.
Hij heeft een stuk papier in zijn hand en loopt naar directrice M.
“Laat zien”, zegt M. “Is het echt wéér gelukt vandaag?”
Jason knikt en geeft haar het stuk papier. M. kijkt erop. Ik zie dat er vakjes op staan, waarvan sommige gevuld zijn met een sticker.
“Ja hoor, ik zie het, weer gelukt!”, zegt M. enthousiast.
Ze staat op en loopt naar een kast.
“Kom maar jongen, dan krijg jij je beloning.”
Ze pakt iets uit de kast en geeft het aan de jongen die het snel in zijn zak stopt.
Dan fluistert ze hem nog iets in zijn oor en huppelt Jason heel blij weer naar buiten.

“Zo”, zegt directrice M. hierna. “Dat moest even hoor. Onze kleine Jason heeft last van extreme woede-uitbarstingen, zo erg dat je ze twee straten verderop kunt horen. Nu heb ik met hem afgesproken dat schreeuwen voor baby’s is en elke dag dat het hem lukt om niet te schreeuwen, mag hij aan het eind van de dag een beloning komen halen. Het is nu al 9 dagen niet meer gebeurd.”

“Wauw”, zeggen wij allemaal.
Onder de indruk van zowel het idee dat zo’n klein jongetje zo kan ontploffen, als van het gegeven dat dat nu al 9 dagen niet meer is gebeurd.
Maar toch vooral van directrice M.
Met haar kleine, creatieve middelen.
En hun enorme effect op kinderlevens.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment