Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE MAN MET DE HAMER

‘Wat een raar verhaal eigenlijk’, bedacht ik me toen ik weer in de trein naar huis zat.
Ik ging nog eens verzitten.
Een licht gezeur, maar geen echte pijn.

Ik dacht terug aan hoe het gegaan was. Het begon een jaar geleden, toen ik op bezoek was bij collega M.
M. is in zoverre een collega dat ze ook werkt met haar intuïtie, maar dan om lichamelijke diagnoses te stellen bij mensen met klachten. Klachten die niemand begrijpt, patiënten die van kastjes naar muren worden gestuurd, daar puzzelt M. graag op. Dat had ze me ooit verteld en omdat ik dat soort dingen eerst zelf wil zien voordat ik erin geloof, ging ze dat nu ook doen voor mij.

M. ‘scande’ mijn lichaam zonder naar me te kijken, stelde er in gedachte vragen aan en kreeg antwoorden via de pendel. Meestal ging die heen en weer (nee). En toen ineens ging hij van voor naar achter (ja).
“Hebbes”, zei M. “Je rug staat scheef.”
‘Hu?’, dacht ik.
Maar M. tekende het precies uit: daar en daar en daar stond het allemaal scheef.
Even voor de duidelijkheid: ik had nog geen trui uitgetrokken; er was geen rug te zien geweest.

Nou had ik, inderdaad, al jaren af en aan last van mijn rug. En ik had ook wel eens een hernia gehad en daarna fysiotherapie en mensendieck en dat hielp steeds wel even, maar het kwam ook weer terug en op hakken lopen ging al niet meer en op mijn buik slapen ook niet meer en ik begon de laatste tijd een beetje te vrezen dat ik misschien niet meer kon hardlopen.
“Ik verwijs je door naar mijn botjesman”, zei M. “Dat is een arts die werkt volgens een speciale methode en die timmert je rug zo weer recht.”

Ik weet niet of het in het woord ‘botjesman’ zat, of in het werkwoord ‘timmeren’, maar ik stelde de afspraak uit. Totdat, rond de Kerst, mijn rug weer eens helemaal vast zat en ik verging van de pijn. Toen belde ik de botjesman, die in werkelijkheid Dr. de Haas heet en in Utrecht zit.

Ik maakte de afspraak, maar ging er toch een beetje met de hakken in het zand naartoe. En toen ik er aankwam, bleek dr. de Haas ook nog verrassend jong te zijn, terwijl ik liever heb dat dokteren op z’n minst een beetje grijzig zijn. Dr. de Haas wilde mijn rug wel zien en binnen no time stelde hij vast: scheef bekken en dientengevolge een rug met een soort kronkel erin. “Maar dat zetten we zo weer recht”, voegde hij er monter aan toe.
Ik moest gaan liggen, hij pakte een hamer en – ik maak geen grapje – hij begon op mijn bekken te timmeren. De pijn viel erg mee, maar het idee... Daarna moest ik op mijn buik gaan liggen en ging hij mijn ‘ribben recht zetten’. Dat was een stuk gevoeliger en een paar keer voelde ik mijn been omhoog schieten van de pijn. Maar daar praatte Dr. de Haas vakkundig overheen. Na 40 minuten stond ik buiten.

Utrecht was druk, maar ik besloot mijn aandacht naar binnen te brengen en de balans op te maken: ik was 130 euro armer (met nog 2 vervolgafspraken voor de boeg), maar mijn rug... Mijn rug... Voelde ik het nou goed?

Eigenlijk wist ik het pas zeker toen ik weer in de trein zat. In de loop der jaren was ik er blijkbaar aan gewend geraakt dat zitten, waar en hoe dan ook, altijd vermoeiend voelde, spanning gaf in mijn rug en ook vaak pijn. En nu... een beurzig en licht zeurend gevoel. Maar geen pijn.

Ik pakte mijn telefoon en sms’te naar A.:
‘Heb de man met de hamer ontmoet
Is me heel goed bevallen’
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 4 comments