Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ANDERE SOORTEN VAN BREINEN

2013-01-06 15.01.55

Het patatje heeft ineens een idee.
Hij legt de hele eettafel vol met kaarten van het Uno-spel.
Hier en daar staan er ook Stratego-poppetjes op.
7 Dobbelstenen, briefjes met aanwijzingen, doosjes en ballen maken het geheel – wat dat ook maar mag zijn – compleet.

“Het is een spel”, zegt het patatje. “En jullie moeten niet kijken.”
Dat is typisch iets voor hem. En vermoedelijk voor zijn autisme. Hij wil niet bekeken worden tijdens het doen van dingen die ‘niet echt zijn’, zoals hij het noemt. Onder dit kopje valt ook: praten over dromen en alles wat met fantasie te maken heeft.
“Als jullie kijken, dan gaat het niet. Dan gaat het weg.”
Hij maakt een gebaar van iets dat weggaat.
Wat er weggaat zullen we nooit weten.

Het is interessant, zo’n ‘ander brein’ in huis. Maar het is niet altijd makkelijk je aan de bijbehorende regels te houden.
Na enig onderhandelen, mag ik dan toch eventjes kijken hoe hij het spel speelt.
“Als je er maar niks over zegt”, zegt hij. “Want dat vind ik een raar gevoel.”
Maar al gauw willen ook A. en de pipo en gast Joost zien wat er allemaal op tafel gebeurt. Het patatje probeert ze weg te jagen, maar dat lukt niet echt. Dan kijkt hij mij vragend aan.
“Misschien helpt het als je even naar de wc gaat”, zeg ik. “En dan kijken zij naar het spel en dan kom jij terug en dan zijn zij weer weg.”
Het patatje kijkt me aan.
“Maar ik hoef niet naar de wc”, zegt hij.
“Dan doe je alsof”, zeg ik.
“Ik weet niet hoe dat moet”, zegt het patatje.
“Je gaat naar de wc. Je zit daar even. En na 2 minuten kom je weer terug.”
Het patatje blijft dit vreemd vinden.
“En als er niks uitkomt, moet ik dan toch doortrekken?”, wil hij als laatste aanwijzing weten.
“Nee, dat hoeft niet.”
Hij haalt zijn schouders op.
“Ik doe het, maar ik vind het wel gek”, zegt hij dan.

Voor hem is het leven met ons soort van breinen ook vaak heel ingewikkeld.

Als hij de kamer uit is, bekijken en bewonderen we allemaal het spel.
“Het is een hele wereld”, stelt Joost vast.
“Een soort Wii Party bordspel”, zegt A.
“Het gaat ook nog door op de grond”, wijs ik aan.
“Ik kom er weer aan!”, roept het patatje.

Iedereen gaat weer op zijn plek zitten.
“Zo”, zegt het patatje. “Waar was ik.”
Hij lijkt al gauw te weten waar hij ook alweer was.
De vraag is of wij dat ook weten.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments