Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

NIET SCHREEUWEN TEGEN BEJAARDEN

Ik kom aanlopen bij het pand waar mijn praktijk is gevestigd.
Daar staan 3 bejaarde dames voor de deur.
‘Hu?’, denk ik.
Want ik heb een afspraak met 1 bejaarde dame en die staat pas gepland over een half uur.

Als ik de dames nader, wenden ze zich tot mij.
“Nou zeg”, roept eentje. “U bent ook laat!”
“Nee hoor”, zeg ik. “Ik ben vroeg.”
“U bent toch van de contactgroep?”, zegt de bejaarde.
“Nee hoor”, zeg ik. “Helemaal niet.”
“Wat komt u hier dan doen!”, roept de vrouw uit.

Het is op dit punt dat ik me ineens mijn goede voornemen voor komend jaar herinner. Ik zou, in 2013, niet meer tegen bejaarden gaan schreeuwen. Dat leek me een goed-te-doen voornemen, maar het voelt nu ineens als een pittige uitdaging.
“Er zit hier van alles in dit gebouw. En ik ga werken”, zeg ik zo rustig mogelijk.
Ik open de deur met mijn sleutel en ga naar binnen.
“En u laat ons hier staan”, zegt de bejaarde vrouw verongelijkt.
“Er is geen receptie deze week, dus we mogen alleen eigen mensen binnenlaten”, zeg ik naar waarheid.
“Nou ja zeg!”, hoor ik achter me.
Ik negeer de opmerking en ga naar boven.

Ik ben net bezig met mijn voorbereidingen, als mijn intercombel klinkt. Het zal toch niet hè, dat ze me nou ook nog via deze weg lastig gaan vallen.
“Ja?!”, roep ik een beetje boos door de intercom terug.
“Het is mevrouw Vermeer”, hoor ik mijn klant zeggen. “Ik was zo bang om te laat te komen, dat ik nu veel te vroeg ben. En er staan hier wat dames die zeggen dat ik niet naar binnen kan.”
“Niks van waar hoor”, zeg ik. “Ik kom u halen.”
Ik loop naar beneden. En als ik de deur voor mevrouw Vermeer open, zie ik dat de bejaarde dames er ook nog steeds verongelijkt staan te wezen.
“Waarom laat u haar wel binnen”, roept die ene.
“Omdat ze mijn klant is”, zeg ik.
“Maar wij komen voor de contactgroep!”, zegt ze boos.
“Ik wéét niks van een contactgroep”, zeg ik terug.

Ik zet mevrouw Vermeer nog even met koffie in de wachtkamer en loop weer naar boven om me verder voor te bereiden. Nog geen 5 minuten later gaat weer de intercombel. Heel dwingend, 3 keer achter elkaar. En o, wat voelt het verleidelijk. Wat voelt het verleidelijk om nu op die knop te drukken en te roepen: ‘EN NOU OPHOEPELEN MET JE CONTACTGROEP!’ Maar... ik doe het niet. Het jaar is nog geen 3 dagen oud. Ik ga me niet in de val laten lokken. Ik blijf rustig. Heel rustig. Ik besluit het gebel te negeren en gewoon beneden mevrouw Vermeer te gaan halen voor het consult.

Als ik beneden aankom, staan de 3 bejaarde vrouwen nu voor het raam van de keuken waar ik langs kom. Ze bonzen op het glas.
“WIJ WILLEN NAAR BINNEN VOOR DE CONTACTGROEP!”, roepen ze.
En ik kan er niks aan doen.
Ik loop naar het raam en ik schreeuw terug: “ER IS GEEN CONTACTGROEP! MAAK UW EIGEN CONTACTGROEP!”

Het goede nieuws is dat de bejaarde dames nu boos weglopen.
Eentje heft er nog wel een gebalde vuist naar me op.
Ook zo’n gebaar uit 1930.

Het slechte nieuws is dat ik meteen voel dat ik gezakt ben.
Gezakt voor mijn goede voornemen voor 2013.
Nou ja, volgend jaar beter.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 3 comments