Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

GEEN TIJD

Het was echt jaren geleden dat ik C. had gezien.
Terwijl we vroeger, in onze studententijd, samen roeiden, samen oud & nieuw vierden.
En eten, heel veel samen eten.

Maar toen de kinderen kwamen. Zoals dat gaat. Druk, druk, druk, geen tijd.
Via via hoorde ik van de scheiding. En via Facebook zag ik een keer een baanwissel langskomen.

Het kwam eigenlijk door vriendin M. dat we weer eens zouden samenkomen, met z’n drieën, bij C. thuis in Utrecht. Daar was ik ook al in tijden meer geweest. In de auto oefende ik de namen van de 3 kinderen, die ik voor het laatst had gezien toen ze peuters en kleuters waren.

Staand in de keuken, proostten we met z’n drieën. En al snel kwam het gesprek op mijn boek Dooie Boel, want dat hadden ze beiden met veel plezier gelezen, zo bleek.
“Ik geloof in reïncarnatie”, zei C. “Hoe kan het dan dat overledenen toch kunnen communiceren via jou?”
“Ik geloof dat we wachten op elkaar”, antwoordde ik. “En dat je reïncarneert als groep in dezelfde aardse omgeving.”
“Bovendien schijnt het dat tijd niet bestaat”, voegde M. toe.
“Nee, dat heb ik ook gelezen”, zei C. “Ik las een theorie die beschreef dat tijd vloeibaar is en door elkaar stroomt. Een soort zee waarin alles gewoon is, tegelijkertijd. En waarvan wij hier en nu een stukje meemaken.”

Het was even stil.
En jeetje zeg, ik zag die zee voor me.
Een zee waarin Alles gebeurt, alles, overal, tegelijkertijd. En wij ergens in een stukje daarvan, dat wij het ‘nu’ noemen, met ons beperkte besef van dingen.
Heel even, een nanoseconde, zag ik het echt voor me en dacht ik het echt te begrijpen en toen... klonk er gerommel in de gang. Een deur ging open en daar stond een jongeman.
“Hai!’, riep C. tegen de jongeman. Zoals je ‘hai’ zegt tegen je zoon. Dit was N., voorheen peuter N. En ik zag zijn vader in hem, en zijn moeder, maar ook heel veel tijd waarin van alles was gebeurd en die N. tot N. had gemaakt.

Het plaatje van de zee was op slag weer weg.

Aan het eind van de avond stelden we vast dat we elkaar weliswaar jaren niet gezien hadden, maar de draad gewoon weer hadden opgepakt.
Alsof er geen tijd bestaat.
Op weg naar huis hoorde ik een interview met natuurkundige Carlo Beenakker over tijd. Eenmaal geparkeerd voor de deur, bleef ik nog zitten in de auto om te luisteren. Het was zo boeiend, dan maar belachelijk laat naar bed.

Eenmaal binnen een whatsappje van M.
Die had geluisterd naar hetzelfde interview.
Op hetzelfde moment.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments