Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE ONVERVULDE DROOM

‘Kijk nou dan!’ roep ik uit.
Ik sta stil op straat en bekijk het eens goed.
Ja hoor, het is echt zo.
Hier is het wel gelukt.

Even een beschrijving van wat ik zie (de foto die ik ervan gemaakt heb is niet duidelijk genoeg, dus u moet het doen met woordjes). Ik zie een draad, door de lucht, die van de eerste verdieping van het ene huis naar de eerste verdieping van het andere huis is gespannen. Dat andere huis staat schuin aan de overkant, dus de draad gaat dwars over straat. Hij loopt tussen 2 katrollen die bij beide huizen in de muur zijn vastgezet. En: er hangt een tasje aan het kabeltje.
Ik gloei ervan.

We gaan terug naar de jaren ’70. Judith en ik waren beste vriendinnetjes en bijna-buurmeisjes. Er zaten maar 2 huizen tussen de onzen. Juud en ik deelden van alles met elkaar. We hadden ‘clubjes’ met ‘geheimtaal’ en ‘clubrituelen.’ En op een dag besloten we dat we elkaar ook ’s avonds boodschappen wilden kunnen sturen, vanuit onze slaapkamers, vlak voor het slapengaan.
Even voor de iPad-generation: we spreken over 35 jaar geleden. Er waren nog geen computers of smartphones, geen whatsapp of Facebook. Om elkaar berichten te sturen, moest je nog Dingen Bedenken.

Wij bedachten het volgende: fluitsignalen. Via korte en lange fluittonen op de blokfluit die stonden voor letters en die de ontvanger dus moest decoderen. Het was een heel gedoe. Met de mededeling ‘Heb jij vanavond Sandokan gezien?’ was je al gauw 20 minuten bezig. Daar kwam nog bij dat de buurman van 1 huis verder begon te klagen dat zijn rustige zomeravonden werden verstoord door ‘blokfluit-gejengel’, zoals hij het noemde.
Party pooper.

Dus bedachten Juud en ik iets nieuws: een kabelbaantje. Tussen 2 lege, plastic filmspoelen die ik ergens vond, spanden we een draad tussen onze kamers. Aan de draad hing een leeg foto-kokertje. Daarin deden we een briefje en dat ging dus zo op en neer tussen onze kamers. Maar ook dat was weer een heel gedoe. Het duurde eindeloos voordat je dat kokertje naar je toe gerold had en soms bleef het hangen in een struik. Ook nu begon de buurman weer te zeuren over het touw dat voor zijn raam langs gespannen was en z’n uitzicht verstoorde.
Party pooper.

Afijn, het systeem kwam nooit echt van de grond en dus bleef het sturen van boodschappen een onvervulde droom. Vandaar dat ik gloei als ik zie dat het deze kinderen wel gelukt is. Wel met hulp van hun ouders, zo te zien, maar toch.
Thuis vertel ik erover. Over mijn jeugddroom en onze uitprobeersels en over de draad die verderop dwars over de straat is gespannen.
“Dat mag helemaal niet”, moppert A. “Als er een hoog voertuig door die straat wil, dan wordt-ie belemmerd.”

Party pooper.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments