Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

BLADGOUD

“Ooooo!”, roepen we samen uit. “Wat schit-te-rend!”

We, Pim en ik, rijden met de auto over de bochtige weggetjes bij Maartensdijk en Lage Vuursche. Het landschap is als een schilderij. De hoge eiken, beuken, kastanjes en berken dragen jassen in de meest schitterende kleuren. Jassen die steeds dunner worden, want we zijn aan de late kant voor deze tijdelijke tentoonstelling. Maar we genieten nog volop en jubelen over ieder vergezicht. En Pim jubelt nog harder dan ik. We zijn 2 jubelaars onder elkaar.

“Zo”, zegt Pim als ze de auto ergens in het bos heeft geparkeerd.
Ze zet de moter uit, we blijven zitten en kijken even om ons heen.
Een zuchtje wind doet een berk rillen en stukjes bladgoud vallen op de grond.

Al gauw zijn we niet meer alleen, want Pim’s dierbaren haken in.
Haar man Joop begint over herinneringen aan deze plek samen.
Zoon D. vertelt over een bepaald type broodje dat hij zo lekker vond en dat zij altijd voor hem kocht.
Zoon Jaap heeft het over herinneringen aan de huisarts waar zij gisteren een gesprek mee heeft gehad.
En Pim jubelt.
Ze zuigt de informatie op.
Pim is het levende bewijs dat een goed contact voor minstens de helft afhangt van de mate waarin een ontvanger kan ontvangen. Goed ontvangen lijkt simpel, maar dat is het niet.
“Het was weer heerlijk”, zegt Pim na afloop. “Ik kan er weer even helemaal tegenaan.”

Na afloop rijden we naar restaurant Vuur!, in Lage Vuursche.
We parkeren recht voor de deur, wat eigenlijk niet mag, maar Pim kan bijna niet meer lopen. Ze klaagt niet, maar ik voel de pijn in haar rug als we naar binnen gaan.
De ober brengt ons drinken en zet broodjes met roomboter neer.
We klinken op diegenen die hier niet meer zijn, maar die er toch weer waren. En we genieten.

“De soep is te zout”, hoor ik een vrouw zeggen die achter Pim zit.
“En het brood is te hard”, zegt haar tafelgenoot.
“Zalig dit”, zegt Pim als ze nog een broodje roomboter smeert.

En ik wens dat iedereen dit zou kunnen horen.
Iedereen die klaagt.
Over zoute soep, harde broodjes, het regeerakkoord.
Ik zou willen dat iedereen van Pim zou leren.
Hoe je blijkbaar nog zo kunt genieten als je alles bent kwijtgeraakt wat je lief was.

Het echte goud hangt blijkbaar toch aan de bomen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments