Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

TERUGGELOVEN

Het was een benefiet.
Een benefiet voor de Stichting Linda tegen Melanoomkanker.
Linda leeft niet meer. Haar ouders hebben de stichting opgericht en zamelen zo geld in voor onderzoek naar en de strijd tegen de ziekte die hun dochter fataal werd in haar 31e levensjaar. En tijdens deze avond zouden wij met 4 mediums via een demonstratie ook geld bijeen brengen voor dat goede doel.

De avond werd geopend met livemuziek. Zangeres Yvonne Tuinte zong een prachtig, zelfgecomponeerd nummer waarbij ze zichzelf begeleidde op keyboard. Ik hoorde het, maar luisterde niet echt, want ik moest na dit nummer ‘op’. Dus ik sloot mijn ogen en reikte uit, naar de andere wereld en ik zei: kom maar, dan gaan we het zo samen doen.

Ineens die hele subtiele tinteling, rechtsachter me. En drie korte flitsen:
Vriendin.
Koken.
Rond de 50.
Ik wist: dit is genoeg. Vroeger wilde ik van tevoren al het liefst zoveel mogelijk weten van degene waar ik op het podium mee moest gaan werken, maar al doende heb ik geleerd dat het genoeg is om te weten dat er iemand is. En dat je de rest live moet laten gebeuren. Hoe eng dat ook is.

Het nummer is klaar, er klinkt applaus en ik ga staan.
Altijd een spannend moment.
Ik zie het publiek nauwelijks, want ik ben met mijn aandacht volledig bij mijn ‘vriendin’.
“Samen doen”, zeg ik tegen haar. “We gaan het samen doen.”
Het is een zinnetje dat me helpt, om enerzijds open te blijven staan onder deze druk en anderzijds rustig te worden van het idee dat we het ook echt samen gaan doen.

“Ik voel hier bij mij een vrouw. Ze was een vriendin van een van jullie en ze is ergens rond de 50 geworden. Ik weet ook dat ze dol was op koken, wat ze ook heel goed kon. Bijna professioneel.”
Na enig zoeken, zie ik wie haar hand opsteekt: Yvonne Tuite, de zangeres, die nu weer in de zaal is gaan zitten. Nou moe, wat leuk, een contact voor haar. De informatie begint nu te stromen. De vriendin excuseert zich via mij voor het feit dat ze zich in de laatste fase van haar leven afsloot voor haar vriendin. Ze kon niet anders, vertelt ze. En Yvonne moest zich vooral niet schuldig voelen. Ook laat ze weten dat zij zelf in haar leven best meer met haar koken had kunnen doen, maar dat ze zich daar te onzeker voor had gevoeld. En ze laat zien dat Yvonne nu de kans heeft om verder te komen met haar muziek en zich nu niet ook door twijfel moet laten leiden.
“En”, zeg ik. “Ze laat me schrijven zien. Klopt het dat je na haar dood nog iets voor haar hebt geschreven?”
“Ja”, zegt Yvonne. “Dat lied dat ik net zong. Dat was voor haar.”

Ja.
Dat zijn dus de momenten waar ik zo gelukkig van word.
Momenten waarop het niet meer gaat om dat ene contact voor die ene persoon.
Maar waarop de spirituele wereld even laat zien aan de hele zaal, en ook aan mij, hoe het werkt. Terwijl ik niet zat te luisteren naar dat lied, kwam degene voor wie het geschreven was er juist op af. Om te laten weten aan haar vriendin: ik ben er nog, ik weet dat je dit voor mij gemaakt hebt, dank je wel en ik geloof in je.

Eigenlijk is er maar 1 manier om hierop te reageren:
Teruggeloven.
Heel hard.
En zonder er ooit nog mee te stoppen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment