Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

MOOIE UITZENDING

Ik vind radio leuk.
Vooral luisteren naar de radio, ’s avonds in de auto.
Maar sinds gisteren ook: zelf op de radio zijn.

Het was trouwens lokale radio. Maar dat maakt qua leuk niet uit. En trouwens, de studio zag er hartstikke profi uit met alles wat je verwacht bij een radiostation: computerschermen, microfoons, vieze koffie, koptelefoons, radioposters aan de muur, bakken vol muziek en draaistoelen... allemaal radio. Buiten was het al donker. Amersfoort reed onder ons langs. En ik was gast in het programma De Andere Kant van Radio EVA.

“Moeten we niet iets voorbereiden?”, vroeg ik van tevoren aan medium-collega en nu ook radiopresentatrice Jacky van de Berkt.
“Neeee joh”, zei Jacky. “Van voorbereiden word ik altijd zenuwachtig.”
“O”, zei ik. “Ik word altijd zenuwachtig van niet-voorbereiden.”
Maar het was Jacky’s programma.
Dus er werd niks voorbereid.
Heel snel schoot ik nog even een klein hulpverzoekje naar boven. ‘Laat ik goed uit mijn woorden komen, laat ik geen kut zeggen, laat ik....’ Ik dacht even na. Wat wilde ik nou eigenlijk? Toen wiste ik al het voorgaande en veranderde het in: ‘Laat het een mooie uitzending worden.’

“Als het lampje brandt, zijn we in de lucht”, zei producer Peter.
En – floep – daar ging het lampje al aan. Peter begon met praten. Hij gaf het woord aan Jacky. En ineens was ik aan het woord. En toen Peter weer. En Jacky haakte daar op in. En ik vulde het aan met een anecdote. Waarop Peter weer een grap maakte. Die Jacky op een mooie gedachte bracht. Waar ik toevallig een stukje over had geschreven in mijn boek Dooie Boel dat ik even mocht citeren.
“Laat ik nou een plaatje klaar hebben staan dat daar naadloos op aansluit”, zei Peter.
Het was Bløf: Een mooie dag om dood te gaan.
“Jeetje”, zei ik, toen de muziek speelde en het lampje uitging.
“Dat loopt lekker”, zei Jacky.
“Het loopt gesmeerd”, zei Peter.

Zo ging het 2 uur door. En er kwamen ook nog 2 sms-jes binnen van luisteraars die we konden beantwoorden. En de muziekjes waren zo mooi. En tijdens het nieuws hoorden we dat de vrije val van Felix Baumgartner was gelukt.

Toen we klaar waren, zette ik de koptelefoon af.
“Kom je nog een keer?”, vroeg Peter.
“Heel graag”, zei ik.
“We waren allemaal geïnspireerd”, zei Jacky.

Ik liep naar buiten.
Met een heel blij gevoel.
Want het was een hele mooie uitzending.
Met dank aan 'de andere kant'.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments