Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

IN EEN DIEPE, DIEPE SLAAP

Toen ik een jaar of 20 was, begon ik met dagboekschrijven.
Dat schrijven heeft me heel veel gebracht en ik ben er nooit meer mee gestopt.
Momenteel ben ik bezig in deel 49.

Soms pak ik een oud dagboek en lees een stuk. Dat is altijd een rare gewaarwording. Om jezelf te horen vertellen, zoveel jaar geleden. Om te zien waarin je veranderd bent en waarin juist helemaal niet. Om geëmotioneerd te raken van je eigen belevenissen. Om hele stukken van je leven te lezen die je mede gevormd hebben, maar die je totaal vergeten bent.

Zo las ik vandaag een stuk terug uit 1989. Zus R. was net begonnen met studeren in Maastricht en komt onverwacht bij mij op bezoek, in mijn studentenkamertje in Amsterdam. Het zijn de jaren dat zus R. en ik soms heel goed door 1 deur kunnen en soms juist helemaal niet. Tijdens dit bezoek gaat het – tot mijn grote blijdschap – heel goed. Zus R. moet stoom afblazen na een bezoek aan het ouderlijk huis. Dat kan misgaan, maar dat doet het niet, want de sfeer blijft prima. We praten en we eten en we drinken en we praten en we lachen en we huilen.
En dan willen we gaan slapen.
Alleen dat lukt niet.
De dag, de gesprekken en de emoties laten ons nog niet los.

Zus R. heeft een idee: we gaan liedjes zingen en zingen onszelf zo hopelijk in slaap. Ik glimlach als ik het teruglees. “Goed idee”, zeg ik. Eerst zingen we Eendje ga je mee, van Jaap Fisher. Ik probeer het in mijn hoofd mee te zingen, maar ben de tekst grotendeels kwijt. En dan doen we wat liedjes van Jasperina de Jong waarvan we vroeger een plaat hadden die we helemaal uit ons hoofd kenden. En dan schiet ons nog een mooi liedje te binnen: Goedenacht, van Astrid Nijgh.
“Wat?!”, roep ik uit. "Goedenacht!"
Rillingen over mijn rug.

‘We zijn in de haven
het zeil dat zakt omlaag
En ook de zon
’t is mooi geweest vandaag...’ zingen mijn zus en ik.
En ik zing het mee, want deze ken ik nog letterlijk.
En als het klaar is, zeg ik het:
“Weten jullie wel dat jullie dit nummer over 22 jaar uitkiezen ter afsluiting van de begrafenis van papa? En dat ...”

Maar ze horen het niet meer.
Want ze zijn gevallen in een diepe, diepe slaap.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment