Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

OUDE WOND

Ik was een jaar of 8 toen ik dacht: ‘Laat ik het eens proberen.’
Laat ik eens in opstand komen.
Het speelde zich thuis af en het ging om een onnozele kwestie: het wel of niet mijn zusje ergens ophalen.
Dat werd van mij gevraagd en ik had er geen zin in en ik protesteerde ertegen.
Luid en duidelijk.

Dat er tegenreactie zou komen, wist ik. Maar de hevigheid waarmee dat ging, had ik nooit verwacht. Het was mijn eerste encounter met geweld, eentje die ik nooit meer zou vergeten.
Die dag geleerd: protesteren kun je beter niet doen.

Die gedachte hield ik vast. Vooral als het ging om grote, sterke tegenstanders. Besturen, machthebbers, overheden. Bedrijven met een juridische afdeling. Wanneer ze iets deden wat onrechtmatig was en waar ik tegen in opstand wilde en eigenlijk ook moest komen, deed ik dat niet. Ondanks alle adviezen van mensen om mij heen. Ik ontweek het conflict, uit angst.

Onlangs lag er een brief in mijn postvakje in het gebouw waar ik m’n praktijkruimte huur. De inhoud: door omstandigheden wordt het huurcontract van alle huurders opgezegd. Punt.
Ik schrok, was een dag lang boos, haalde toen mijn schouders op en ging op zoek naar een andere ruimte. Maar een paar weken later lag er weer een brief, dit keer van mijn medehuurders. Die hadden besloten de strijd aan te gaan met de gemeente. Oftewel: protesteren. De vraag was of ik daaraan mee wilde doen.
Alles in me schreeuwde ‘nee’.
Maar iets piepte zachtjes ‘ja’.

Vanmiddag zaten wij, de huurders, om de tafel met de gemeente. Er klonk protest, er ging een vuist op tafel, verwijten vlogen door de lucht. En hoewel niemand het gezien zal hebben, hield ik mijn adem in.
Maar er werd ook geluisterd en nagedacht en onderhandeld. En recht tegen mijn verwachting in, werd er een compromis gesloten; voorlopig mogen wij, de huurders, toch nog blijven zitten in het pand.

Ik liep naar huis, door een waterig zonnetje.
Natuurlijk opgelucht vanwege het feit dat ik nog niet weg hoef.
Maar daaronder zat een nog veel groter en warmer gevoel.
Er was iets hersteld en ik voelde een toenemend vertrouwen in..., ja eigenlijk in alles.
Na bijna 40 jaar trok een oude wond dicht.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments