Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DISCUSSIE OVER ONS STRAFSYSTEEM

“Als een boef in de gevangenis gaat, wordt-ie dan aardiger?”, vraagt het patatje.
We fietsen naast elkaar over de hei.
Alles is mooi en vredig, maar blijkbaar zit hij met boeven in zijn hoofd.
Een onderwerp dat hem tegenwoordig vaker bezighoudt.

“Nou”, zeg ik. “Dat is een beetje een probleem. Meestal niet...”
“Dat dacht ik al”, zegt het patatje.
“Hoezo?”, vraag ik.
“Door de Zware Jongens in de Donald Duck”, zegt het patatje. “Steeds als ze uit de gevangenis komen, gaan ze toch weer stoute dingen doen.”
“Ja”, zeg ik. “Dat is natuurlijk zo.”
We fietsen even verder.
“Wat doen boeven eigenlijk in de gevangenis?”, wil het patatje weten.
“Niet zoveel”, zeg ik. “Vooral heel veel binnen zitten. Soms mogen ze een beetje werken. Of wat leren. En één keer per dag buiten spelen.”
“Maar dan gaan ze spelen met andere boeven”, stelt het patatje vast. “En dan worden ze nog boeviger.”
“Dat is denk ik een beetje het probleem”, zeg ik. “Van de gevangenis word je vaak niet aardiger.”
“Dus de gevangenis doet het niet goed”, besluit het patatje.
“We weten even niks beters”, zeg ik.
Het voelt als een gebrekkig antwoord dat een beeld geeft van een gebrekkig systeem in een gebrekkige wereld.

“Eigenlijk moeten ze de gevangenis veranderen in een nadenkplek”, zegt het patatje.
Bij het patatje op school, gaan kinderen die iets gedaan hebben wat niet goed is, op de nadenkplek zitten. Dit bankje bestaat uit 3 gekleurde zitjes. Eerst gaat het kind zitten op de rode plek. Dit betekent: ik ben boos. Dan, als de ergste woede eraf is, schuift hij of zij door naar de gele plek. Dan begint het nadenken. En vervolgens, als het kind eruit is wat er fout ging en hoe het eigenlijk had gemoeten, schuift het door naar de groene plek. Daarmee geeft het aan: ik snap het en ik ben klaar om weer mee te doen in de klas.

Ik heb wel eens in de klas gezeten. En het viel me op hoe goed kinderen deze procedure zelf konden afhandelen. Hoe goed ze konden voelen waar ze nu moesten zitten. Soms schoven ze terug van geel naar rood.
“Ik word toch weer boos als ik eraan denk”, hoorde ik een keer een meisje zeggen.

Zou het zo ook met volwassenen kunnen?
Dat de verantwoordelijkheid weer bij henzelf komt te liggen wanneer ze klaar zijn om weer ‘gewoon mee te doen met de rest’?
En dat doen in een gebouw met rode, gele en groene celletjes.
Ik weet het niet.
Maar iets spreekt me erin aan.
En iets zegt me dat het ons strafsysteem en de wereld wat minder gebrekkig zou maken.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments