Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

GEWOON EEN BEETJE ZO GELOPEN

“Hoe ben jij eigenlijk cabaretier geworden?”
Het was vorige week zondag een tussen-neus-en-lippen-door-vraag van Zomergastenpresentator Jan Leyers.
“O, dat is eigenlijk gewoon een beetje zo gelopen”, zei Micha Wertheim.
In vogelvlucht vertelde hij het verhaal. Brieven geschreven naar de VPRO, aangenomen, kansen. Iemand die toevallig iets zei wat nou net zo had uitgepakt. En je zag het gewoon voor je, hoe ‘het was gelopen’. Als een rivier die naar zee stroomt. Om een obstakel heen, dan weer snel, dan weer langzaam, maar duidelijk op weg naar een niet te missen doel.

Ik heb er vroeger vaak over nagedacht: hoe word je wat je wordt. En ik dacht altijd: op wilskracht. Ik wilde schrijver worden, want ik schreef veel en graag. Ik schreef ook brieven naar mensen in de hoop ‘ontdekt’ te worden. Heel veel brieven. En op een dag was het raak. Ik werd uitenodigd door een Bekende Journalist die iets in mijn werk zag.
“Je hebt iets”, zei hij. “Er zit iets interessants in je. Maar ik weet niet precies wat het is.”
Hij droeg me over aan zijn vriend de Uitgever. Die las ook stukken van mij en ook die meende iets te zien. We spraken een paar keer en toen had hij slecht nieuws.
“Je hebt iets, maar je hebt ook iets niet”, zei hij. “Je wilt te graag en daardoor ga je het forceren. Je moet je leven een beetje zijn loop laten vinden.”

Kunt u zich voorstellen hoe ik helemaal niets kon met deze woorden?
Maar dan ook Echt Helemaal Niets!
Ik, die zo zeker wist dat als je iets wilde, dat je dan gewoon heel erg hard je best ervoor moest doen, stond ineens met lege handen. En ontmoedigd als ik was, deed ik waarschijnlijk het enige juiste: ik gaf het op. Ik bleef wel schrijven, want ik hield van schrijven en nog steeds. Maar ik liet los waar dat schrijven toe moest leiden.

“Hoe ben je eigenlijk medium geworden?”, vroeg een jonge vrouw in de praktijk me deze week.
“O”, zei ik. “Dat is eigenlijk gewoon een beetje zo gelopen.”
Ik vertelde het verhaal in vogelvlucht: probleem dat me die kant op leidde, toevallig iemand ontmoet, toen die kant op gestuurd en daarna daarheen gedreven, crisis, mazzeltje, lang verhaal kort: mediumpraktijk.
“Ik zou het ook zo graag willen”, zei de vrouw.
En ik dacht: niet doen, niet willen, niet forceren.
Gewoon je leven z’n loop laten vinden.

Ps, mijn leven loopt even richting Denemarken. Maar als het goed is, loopt het over een paar weken ook weer terug.
Farvel!
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments