Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

RECHT TEGEN JE GEVOEL IN

Na de afscheidsmusical, volgde nog de afscheids-barbecue en...
de afscheidsceremonie.
Die kon ik wel hebben, voelde ik.
Ik was wel zo’n beetje leeggehuild.
Bovendien wist ik dat het mooi zou worden.
En dat werd het.

Meester A. had voor ieder kind een persoonlijk afscheidsboek gemaakt. Vol met foto’s die hij de afgelopen 2 jaar gemaakt had, tekeningen, afgepakte briefjes, gedichten. Ook vertelde hij over ieder kind een persoonlijk verhaal waarin het kind typeerde, herinneringen ophaalde en een persoonlijke wens voor de toekomst uitsprak. Ieder verhaal raakte ons allemaal. Over de pipo zei hij: “Iemand in de klas vroeg een keer: ‘Wat is de afstand tussen de aarde en Mars?’ Waarop jij zei: ‘Wil je het weten in kilometers of in lichtjaren?’ Dat ben jij ten voeten uit. Behulpzaam en heel leergierig. Je bent een spons die zich volzuigt met kennis. We hebben ook veel van jou geleerd en je zult het ver brengen.”

Dat kwam hard binnen. Ja, de pipo heeft het al jaren over zijn Grote Ambities. En over Verre Landen waar hij Belangrijke Dingen gaat doen. Maar ik zag het nog als kinderpraat. En nu meester A. dit zo vertelt, stel ik met schrik vast dat de kans groot is dat het ook zo zal gaan!

Thuis blader ik door het afscheidsboek. Foto’s van de eerste musical in groep 1, waarin hij een van de zeven dwergen van Sneeuwitje speelde. Zo schattig. Een afscheidsbriefje voor zijn overleden juf Ellis. (“Jij snapte mij. Dank je wel daarvoor.”)
En dan ineens.
Een pagina waar boven staat ‘Interview met jezelf over 30 jaar’.
Vraag: Waar woon je nu?
Antwoord: “In Zweden. Daar werk ik bij Mojang. (Dit is het bedrijf achter Minecraft, hier werken zijn helden. En blijkbaar is hij dit fort over 30 jaar binnengedrongen.)
Vraag: Ben je getrouwd?
Antwoord: “Ja, ik heb in Zweden een leuke, lieve vrouw gevonden. We hebben 2 kinderen. Eens per jaar ga ik een weekje naar Nederland om even bij te praten met mijn ouders.”

“Wat?!”, roep ik uit. “Eens per jaar een weekje bijpraten? Is dat alles?”

De volgende dag besluit ik het hem te vragen.
Zijn reactie: “O, dat wist ik niet.”
“Wat wist je niet?”, vraag ik.
“Dat ik later ook nog geacht wordt om heel veel aandacht aan jullie te besteden.”
Ik denk snel na.
En besluit het over deze boeg te gooien:
“Dat hoeft ook niet hoor. Je moet gewoon je leven leven. En je moet alleen langskomen als je er zin in hebt.”

Soms moet je iets zeggen dat recht tegen je gevoel ingaat.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments