Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

TRANEN

“Ik pak meteen de tissues maar”, zeg ik tegen A.
De voorstelling moet nog beginnen, maar de tranen staan nu al in mijn ogen.

Ik kijk om me heen en zie de ouders en grootouders van de kinderen die straks hun afscheidsmusical op gaan voeren. Met sommigen van die ouders stond ik jarenlang elke dag op het schoolplein. De één groette alleen vriendelijk, met de ander had je gesprekjes. Flitsen en flarden van alle contacten van de afgelopen 8 jaar schieten door me heen en vormen samen een grote collage. Afscheid van een fase.

Het licht gaat uit. Meester A. komt op, samen met de pipo.
Ze staan naast elkaar en ze zijn bijna even lang zie ik nu ineens. En ze staan daar ook... gebroederlijk, zo zij aan zij. Ik denk aan de woorden die de pipo vanmiddag op de afscheidskaart voor zijn geliefde meester heeft geschreven: ‘Je was niet alleen een leerkracht, maar ook een vriend.’
Tranen.

De pipo doet een vooraankondiging. Hij heeft er afgelopen week goed over nagedacht dus ik ben benieuwd.
“Mag ik even de handen zien van iedereen die vroeger graag beroemd wilde worden?”, vraagt hij.
De zaal reageert massaal. Met handen en met energie. Hij heeft het publiek voor zich gewonnen! Ik voel me trots.
Tranen.

Dan begint de voorstelling, die ook gaat over beroemd worden en het is een vermakelijk verhaal. Kijk Maartje, wat speelt ze goed als achtergrond-zangeres. Ik zie nog voor me hoe ze, als meisje van 6 of zo, een goochelact stond te doen bij ons thuis in de deuropening. En Tim dan, hij speelt een jongen van de catering. Ik moet denken aan die keer dat hij meeging naar het openluchtzwembad; wat was dat een leuke middag. Maarten werd gepest op school maar heeft onlangs voor het eerst teruggeslagen. En nou staat hij daar een strenge casting-director te spelen. En Jennifer kwam als kleuter graag bij ons over de vloer. Dan speelden zij en de pipo ‘vadertje en moedertje’ in de hut in de achtertuin. Zo schattig.
Tranen.

Na afloop is er een borrel. Maar de pipo en A. zijn moe en gaan vast naar huis. Na een half uurtje volg ik ook. Ik loop over het plein waar de kinderen de spanning van de avond eruit rennen en roepen. Ik groet er een paar. Ik loop het plein af, de stille, donkere avond in. Achter mij versterven de kinderstemmen langzaam.

Tranen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments