Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

MET EEN TOEFJE VAN ONGERUSTHEID

Ik ging uit eten met vriendin M.
We spraken af precies tussen onze 2 woonplaatsen in.
In Loenen aan de Vecht, bij Het Amsterdammertje.

Ik had er al vaker gegeten, in deze oude, verbouwde boerderij. Lekker sfeervol, lekker eten, dus ik had zin in de avond met M.
Bij binnenkomst zie ik M. al zitten. Heel even valt me de kleur van de muur op. Die is veranderd volgens mij. Een beetje crèmiger.

Terugkijkend had hier al een belletje kunnen gaan rinkelen.

Ik begroet M. en ga zitten. Het valt me op dat er geen kaart op tafel staat. Dit is de kans op belletje 2 en misschien rinkelt-ie ook wel, maar ik hoor hem niet. We kletsen even en dan staat er een man aan onze tafel met een witte jas. Hij stelt zich voor als de eigenaar. Hij vraagt of hij ons mag verrassen vanavond. Ja hoor, je mag ons altijd verrassen, zeggen we lachend en ik hou me nog net in met een grapje over ‘als je je kleren maar aanhoudt’, want iets zegt me dat dat hier niet kan.
“Er is iets veranderd in dit restaurant”, zeg ik als de eigenaar weer weg is.
“Ja”, zegt M. “Dat gevoel heb ik ook.”
“Vroeger kwam de eigenaar zich toch nooit voorstellen?”, vraag ik.
“Nee”, zegt M. “En moet je eens naar het personeel kijken. Dat ziet er 10 x netter uit dan wij.”
We kijken elkaar aan.
Dan zie ik in mijn ooghoeken voormalige collega I. binnenkomen, samen met haar man T. Het is een leuke verrassing en ik begroet ze ook, maar nu gaat er wel een bel af. Wat zeg ik: een alarm. Ik ken I. en T. en ik weet dat ze gek zijn op lekker eten. Echt Lekker Eten. Eten met een Ster en niet minder dan dat. Ik vraag het en het blijkt te kloppen: we zitten in een restaurant met een ster. Ik heb nog nooit gegeten in een restaurant met een ster!
“Dan zit de verrassing waarschijnlijk vooral in het briefje dat we aan het eind van de avond krijgen”, zegt M.

En dan begint het feest, met een amuse. Vier prachtige kleine hapjes. Het kost de ober ook 4 minuten om te vertellen wat het allemaal is. Met een mousje van dit, op een bedje van dat. Het is zo mooi dat het bijna zonde is om op te eten. Wat we toch maar doen, gezien de honger.

Zo gaat het de hele avond door. Zachtgegaarde heilbot op een bedje van gemarineerde rozenblaadjes. Kamper lam gagarneerd met mangoschijfjes die eruitzien als bladgoud. Met op de achtergrond wel een toefje van ongerustheid over het briefje met de verrassing aan het eind. “We hebben ons laten verwennen voor de rest van het jaar”, zegt M. Dat lijkt de beste strategie.

Dan komt het briefje.
Voorzichtig vouwen we het open.
Oke.
Normaal gesproken eet je hier met z’n vieren van.
Of met z’n vijven.
Maar: het was dan ook 5 x zo lekker, dus met een goed gevoel betalen we de rekening.
“Was het naar wens?”, vraagt de ober als we het pand verlaten.
“Nou...”, zeggen we. “We hadden iets anders verwacht. Maar we hebben onze wens gewoon aangepast aan het eten.”

We lachen.
En laten een verbaasde ober achter.
Dat krijg je als je meisjes zonder ster laat eten in een restaurant met een ster.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments