Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

MAGIE

Dit weekend kwam het er dan eindelijk van.
Ik ging naar de documentaire Over Canto kijken, via uitzendinggemist.
Ik had er zin in.
Maar wist toen nog niet wat er zou gaan gebeuren.

Canto staat voor Canto Ostinato, een stuk (het stuk?) van componist Simeon ten Holt. De documentaire ging over de rol die dat stuk speelt in de levens van verschillende mensen. Want, zo werd verteld, het is een bijzonder stuk met bijzondere effecten. Een zoon vertelde hoe hij zijn moeder verloor, maar haar eigenlijk via de Canto weer ‘terugvond’. Een man die onderzoek doet naar rotondes vertelde dat hij via de Canto ineens tot een groot inzicht kwam. Een vrouw die extreem opzag tegen de bevalling van haar tweede kind, kon op film laten zien hoe rustig ze werd zodra haar man de Canto opzette. Allemaal prachtige, intense verhalen, heel puur. Ik keek en ik huilde.
Waarom huilde ik nou steeds? Het was toch mooi!
Ik veegde mijn tranen weg en keek weer.
Weer huilen, maar nu heel hard.
Hier was duidelijk iets aan de hand.

Ik stopte, liep de tuin in en stelde mezelf de vraag dan maar. Welke rol speelt het stuk dan eigenlijk in mijn leven? En toen kwam het omhoog, heel hard en onontkoombaar.

25 februari 1992. Ik had een brief verstuurd aan mijn moeder. Daarin stond dat ik geen contact meer met haar wilde. Het was een brief die ik al lang had willen schrijven en nu had ik het dan gedaan. Het was een omkeerpunt in mijn leven.
Het versturen van de brief had me bevrijd. Zo voelde het. Maar daarachter kwam iets vandaan dat ik volstrekt niet had verwacht. Een ruimte, nee, een leegte. Een gigantische leegte waarvan ik geen idee had hoe ik die op moest vullen. Voor het eerst was mijn leven echt mijn leven en ik kon er alleen met paniek naar kijken.

Toen zag ik de Canto, op tv. En er gebeurde iets met me. Ik schreef de naam op, fietste naar de biep en vond daar zowaar een cd met die Canto erop. Thuis kopiëerde ik hem, op een cassettebandje. Of op 2 bandjes geloof ik, want het is een lang stuk. En vanaf dat moment speelde ik het, iedere dag en de hele dag door en er gebeurde iets met me: de leegte werd gevuld. Eerst kwam er troost en rust, toen gevoel en toen structuur en langzaamaan ook zicht op een toekomst.
En nu ik zag dat het stuk ook in andere levens zulke grote ingrepen had gedaan, drong het pas echt tot me door dat dat proces destijds geen toeval was geweest.
Dat ik gered ben door de Canto.
En anderen met mij.
Magie.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment