Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ZIELSGELUKKIG

Ik vecht voor aandacht voor de ziel.
Die is er volgens mij namelijk te weinig.
Terwijl: we hebben geen ziel, we zíjn een ziel.

In mijn boek Dooie Boel, dat een dezer dagen van de drukker komt (span-nend!), schrijf ik meerdere stukken over de ziel. Dat moet ik ook echt doen, vind ik, want als medium werk je met de ziel. De ziel is pure energie. En de informatie die een medium binnenkrijgt, is informatie die je voelt om iemand heen. Die ‘uitstraling’ (of ‘dat aura’ of dat ‘charisma’, hoe je het ook noemt) is de ziel die straalt, van binnen naar buiten. De ziel straalt uit: dit ben ik, dit wil ik graag leren, dit wil ik graag geven en dit vind ik moeilijk. Kortom, de ziel is alles. Maar op tv, om maar iets te noemen, heb je reclame voor van alles, voor langere wimpers, smallere tailles, hogere rentes en autoruiten zonder sterretjes, maar nooit, nee nooit, is er iets voor de ziel.

Zielig toch?

Afijn, gisteravond kwam mijn oefencirkel weer bij elkaar en ik had een avond bedacht die in het teken stond van de ziel. Eerst gingen we in meditatie. Ik liet ze met hun focus gaan naar dat licht dat in ons allemaal schijnt, altijd, no matter what. Ik vroeg ze het groter te maken, dat licht. En toen liet ik ze wandelen, door een landschap, door water, door een warme wind en bij iedere etappe vertelde ik dat er laagjes van ze af vielen. Totdat ze niets anders meer waren dan dat prachtige, heldere licht. Ik zei: “Voel hoe dat voelt. En zie hoe perfect je bent. Vraag je af: wat wil ik nu het allerliefste doen. En doe het maar.”

Later kwamen de verhalen. Ze hadden gevlogen, ze hadden mensen geholpen, ze hadden de meest prachtige schilderijen gemaakt met de meest prachtige kleuren. En ik dacht: ga het alsjeblieft allemaal doen, ook in het aardse leven. Want volgens mij is het leven zo bedoeld, dat die binnenkant naar buiten komt.

Vervolgens gingen de deelnemers een oefening doen, 1 op 1. En de oefening was: lees nu die ziel van de ander. Het resultaat was verbluffend. Er waren er die zo diep in de ander keken. Die zagen waar die ander nu mee worstelde, tot in detail!, en die het ook voelden. Tranen stroomden en ik wist niet wat ik zag. Zelden zag ik een oefening zo goed gaan.

De avond kon voor mij al niet meer stuk, maar toch was er nog een laatste oefening. We spraken over het mirakel van zielen die iedere dag weer deze kant op komen. Die ouders uitzoeken en die zich de beperkingen van een aards lijfje aangaan en een aardse reis beginnen. Een van ons is zwanger. En met haar permissie zei ik: concentreer je op de ziel van dat kindje dat al bij haar is en dat aan het begin van een nieuw avontuur staat. Vraag je af: wie ben jij? Wat heb je jezelf tot doel gesteld? En wat voor talenten heb je daarvoor meegekregen?
Ik vroeg de deelnemers een welkomstbriefje te schrijven voor deze nieuwe aardebewoner, waarin ze antwoord zouden geven op bovengenoemde vragen.

Ze gingen zitten. Ik zag het plezier waarmee ze aan de slag gingen. Ze voelden, er bouwde zich een sterke energie op en toen gingen ze schrijven. Toen de briefjes klaar waren, rolden ze ze op, deden er een lintje naar keuze om en stopten het in een houten kistje.

Het resultaat was ontroerend.
Zelden een cadeau zo recht uit hart gezien.
Het was een topavond.
En ik was zielsgelukkig.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments